Շոգեխաշած տավարի միս գետնանուշի սոուսով

Տավարի միսը վերցրեք առանց ճարպի, քանի որ երկար շոգեխաշման ընթացքում ավելորդ ճարպը հալվելու տեղ չունի այս կերակուրում՝ սոուսն արդեն իրենից յուղայնություն ունի կարագի շնորհիվ։ Խորանարդիկները մեծ մի արեք, ավելի լավ է միջին, որ ամեն մի կտոր հասցնի ներծծել սոուսը, բայց չչորանա եռման ընթացքում։

Գետնանուշի կարագն այստեղ ոչ հավելում է, այլ հիմք, ուստի ընտրեք խիտ ու, եթե հնարավոր է, խրթխրթան՝ ընկույզի կտորիկները սոուսին տալիս են հյուսվածք, որը հարթ կարագը պարզապես չունի։ Եթե տանը ուրիշ ոչինչ չկա, կարող եք օգտագործել ցանկացած մածուցիկ ընկույզի մածուկ, բայց հիշեք՝ ինչքան ավելի յուղոտ ու թանձր է, այնքան ավելի դանդաղ պետք է լուծել ջրի մեջ, հակառակ դեպքում մնում են կոշտ կտորներ, որ էլ չեն հալվում կաթսայում։

Թոմատի մածուկը և արգանակը միասին կազմում են սոուսի հեղուկ մասը, և այստեղ կարևոր է հավասարակշռությունը. մածուկը տալիս է թթվություն և խտություն, արգանակը՝ ուտելի համ ու հեղուկություն, որպեսզի ապուրանման սոուս չստացվի։ Եթե արգանակ տանը չունեք, ջուր ու մի քիչ ավելի աղ կբավարարի, բայց արգանակով խորությունն ավելի զգացվում է։

Ապխտած պապրիկան ու կայենի պղպեղը մտածված զույգ են. մեկը տալիս է ծուխ ու հարուստ երանգ, մյուսը՝ կծու հետին համ, որը զգացվում է կուլ տալուց հետո, ոչ թե առաջին կերակրի մեջ։ Եթե ապխտած պապրիկա չկա, սովորական քաղցր պապրիկան աշխատում է, բայց ապխտածության բացակայությունը զգացվում է, ուստի լավ է ունենալ գոնե մի պտղունց ծխած ինչ-որ բան՝ մի կաթիլ հեղուկ ծուխ, եթե հասանելի է։

Դափնու տերևները եփման ընթացքում են աշխատում, ոչ ափսեում, ուստի մատուցելուց առաջ դրանք հանվում են. դա ավանդույթ չէ կախարդական իմաստով, պարզապես տերևն ինքնին ուտելի չէ, միայն բուրմունք է տալիս, մինչ կաթսան կրակի վրա է։ Վերջում՝ մի բուռ թարմ կանաչի վրան, ինչպես սովոր եք, ավելացնում է այն թարմությունը, որը երկար շոգեխաշված կերակուրին միշտ պետք է։