Foto me AIMish viçi në salcë kikiriku
Një gjellë e trashë mishi viçi e zier ngadalë në salcë kikiriku, aromatike dhe pikante, perfekte me oriz ose pure patatesh.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 1 copë Qepë e grirë imët
- 850 g Mish viçi pa yndyrë, në kubikë
- 120 g Gjalpë kikiriku mundësisht kokrrizore
- 300 ml Ujë i ftohtë
- 100 ml Pastë domatesh e koncentruar
- 400 ml Lëng mishi
- 1 majë Spec kajen
- 1 lugë çaji Paprika e tymosur
- 3 copë Gjethe dafine
- 2 lugë gjelle Vaj ulliri për skuqje
- Kripë
- Piper i zi i sapombretur
Hapat
Skuqni qepën në një tenxhere në zjarr mesatar derisa të zbutet.
Shtoni zjarrin, hidhni mishin dhe skuqeni mirë në zjarr të fortë.
Përzieni gjalpin e kikirikut me ujin e ftohtë dhe hidheni mbi mish.
Shtoni të gjithë përbërësit e tjerë.
Përzieni mirë dhe lëreni të ziejë i mbuluar 1 orë e 30 minuta deri në 2 orë.
105 minPërzieni herë pas here.
Kur mishi të jetë shumë i butë, hiqni dhe hidhni gjethet e dafinës.
Shërbejeni me oriz ose pure patatesh, një sallatë të mirë dhe pak barishte të freskëta.
Kjo është një mish viçi që ziet ngadalë derisa të bëhet i butë, me salcë kikiriku, domate dhe erëza të tymosura — një gjellë e trashë, pak e ëmbël, pak e djegshme. Suksesi nuk varet nga sasia e erëzave, varet nga një gjë e vetme: a e lini mishin aq gjatë sa të zbutet vetë, apo e hiqni herët sepse ora thotë "gati".
Mishi i pa yndyrë, në kubikë, është pikërisht problemi. Pa dhjamë që shkrin ngadalë, fijet e mishit mund të ngurtësohen nëse nxitoni ziemjen. Andaj gjithë receta është ndërtuar rreth një zjarri të ulët e të gjatë, jo rreth një truku.
Disa thonë se gjalpi i kikirikut në mish është "trill modern". Jo, sepse është thjesht yndyrë e dendur plus proteinë, e njëjta logjikë si një salcë me fara susami a bajame të bluara — trashëson dhe lidh pa pasur nevojë për miell.
Durimi këtu është përbërës real, jo frazë. Nëse jeni me nxitim, kjo gjellë nuk ju pret.
Qepa skuqet e para, në zjarr mesatar, atë që e njihni nga tigani kur fillon të nxehet por nuk nxjerr tym — derisa nga e bardhë kalon në të verdhë të butë dhe mbushet shtëpia me erë ëmbël. Kjo nuk është hap zbukurimi, është themeli i shijes: qepa e papërgatitur mirë mbetet e thartë në fund dhe e ndien gjatë gjithë vaktit.
Pastaj vjen kontrasti: zjarri ngrihet, mishi hidhet i thatë në tigan të nxehtë, që të marrë ngjyrë shpejt e të mos lëshojë lëng para kohe. Nëse e hidhni mishin në zjarr të ulët, ai zien në vend që të skuqet, dhe humb atë shije të thellë që vjen nga kafja e jashtme. Mishi pa yndyrë kërkon pikërisht këtë kujdes, sepse s'ka asnjë copë dhjami që ta "shpëtojë" nga thatësia.
Gjalpi i kikirikut përzihet më parë me ujë të ftohtë, jo direkt në tigan. Kjo parandalon që të mpiksë papritur në kontakt me nxehtësi, dhe e bën më të lehtë të përzihet njëtrajtshëm në salcë. Nëse e gjeni vetëm gjalpë kikiriku krem, pa kokrriza, përdoreni — ndryshimi është vetëm në teksturë, jo në thelb të shijes.
Pasta e domates e koncentruar jep thellësi dhe pak thartësi që balancon ëmbëlsinë e kikirikut; lëngu i mishit zëvendëson ujin e thjeshtë dhe mban shijen gjatë gjithë kohës së gjatë të ziemjes. Paprika e tymosur dhe speci kajen janë aty për erë dhe nxehtësi të lehtë — nëse nuk i keni në sasi të sakta, kriteri është: pak ëmbëlsirë tym nga njëra, pak gjallëri djegëse nga tjetra, jo më shumë.
Gjethet e dafinës hidhen në tenxhere, jo në pjatë — japin një arome të thellë gjatë ziemjes dhe hiqen në fund sepse ngrënia e tyre nuk sjell gjë, veç një shije të hidhur të papritur.
Ziemja e gjatë, e mbuluar, në zjarr të ulët, është ku gjella bëhet vetë. Mos e matni me minuta të ngurta: mishi tregon vetë kur është gati, bëhet aq i butë sa shkërmoqet lehtë me pirun. Nëse pas kohës së sugjeruar ende ka rezistencë, lëreni edhe pak — tenxherja nuk ka orë, ka durim.
Nuk e kam gatuar vetë këtë recetë specifike me kikiriku, por parimin e mishit që zbutet ngadalë me salcë të dendur e njoh mirë nga gatime të tjera të ngjashme. Serviret me oriz a pure patatesh dhe sallatë të freskët; nëse doni ta afroni me zakonet e shtëpisë, një gotë kos anash e plotëson mirë pjatën, edhe pse nuk është pjesë e recetës origjinale.
·