Bakbanaan

Een bakbanaan ziet eruit als een banaan, maar laat je niet misleiden: hij hoort niet in de fruitschaal naast je ontbijt. Rauw voelt het vruchtvlees hard en droog aan onder je vingers, en bijt je toch een stukje af, dan is het noch zoet noch zacht, maar vooral melig en stijf. Daarom eet je hem nooit rauw: gebakken, gekookt of gefrituurd, dat is zijn plek.

Kiezen doe je op kleur. Groen betekent heel stevig en neutraal van smaak, goed voor chips of om te bakken als bijgerecht. Hoe donkerder en zwarter de schil, met vlekken en al, hoe rijper en zoeter het vruchtvlees eronder wordt. Ruik aan de schil: een lichte, zoete geur bij een donkere bakbanaan is een goed teken, geen bederf.

Sommigen zeggen: het is gewoon een onrijpe banaan, laat hem liggen tot hij geel en zacht is, dan eet je hem als fruit. Nee! Druk je op zo'n gele bakbanaan, dan voel je dat het vlees nog stevig en wat droog is, en eet je hem toch rauw, dan proef je vooral meel. Die vergissing leidt tot een teleurstellende hap: taai en zetmeelachtig, zonder de smeuïge zachtheid die pas ontstaat door koken of bakken.