Mispel

Luister, met mispel moet je iets begrijpen dat tegen elk instinct ingaat: dit fruit wil je niet vers. Een mispel die nog hard is en wrang smaakt, is geen eten, het is iets waar je nog even van af moet blijven. Pas als de vrucht helemaal zacht aanvoelt onder je vingers, als de schil rimpelt en het vruchtvlees bruin kleurt en zo zacht wordt als appelmoes, is hij klaar. Dan proef je die zachte, wijnachtige zoetheid waarvoor je hem koopt.

Hoe kies je hem? Niet op kleur alleen, maar op gevoel. Knijp zachtjes. Geeft hij mee als een rijpe pruim, goed. Blijft hij stug, laat hem liggen, hij heeft nog dagen nodig op je aanrecht. Ruik er ook aan: een zoete, bijna gefermenteerde geur betekent dat hij klaar is.

Sommigen zeggen: een gekneusde, bruine mispel is bedorven fruit, weg ermee. Nee! Bij deze vrucht is bruin en week juist het teken van perfectie, geen reden om hem weg te gooien. Die misvatting leidt tot een stomme fout in de keuken: mensen gooien rijpe mispels weg en eten de onrijpe, wrange vruchten op, en concluderen dan dat ze dit fruit niet lekker vinden. Terwijl ze het beste deel nooit geproefd hebben.