Չիամբելլա միայն ձվի սպիտակուցով

Ձվի սպիտակուցը (250 գ, մոտ 7-8 ձվից) պետք է հասցնել խիտ, փայլուն փրփուրի, որը պահում է իր ձևը, երբ հայելով բարձրացնում ես միքսերը. եթե հոսում է կամ սահում ամանի մեջ, դեռ վաղ է։ Սա է ամբողջ բլիթի կմախքը, մնացած ամեն ինչ միայն լրացնում է նրան։

Ալյուրը (100 գ) տալիս է կառուցվածք, բայց առանձին վերցրած ծանր է փրփուրի համար, ուստի կարտոֆիլի օսլան (50 գ) կիսում է այդ ծանրությունը՝ փշուրը դարձնելով ավելի նուրբ ու պակաս «ռետինանման»։ Եթե օսլա չկա տանը, կարելի է ամբողջությամբ ալյուրով անցնել, բայց արդյունքը կլինի մի փոքր ավելի խիտ։

Բուսական յուղը (125 գ) այստեղ փոխարինում է ավանդական բլիթների կարագին. ընտրության չափանիշը մեկն է՝ հոտ ու համ չունեցող յուղ, որ չխանգարի կիտրոնի բույրին։ Արևածաղկի կամ եգիպտացորենի յուղը երկուսն էլ կաշխատեն, գլխավորը՝ չեզոք լինեն։

Հացաթխման փոշին (16 գ) միայն օգնական ուժ է, ոչ թե հիմնական բարձրացնող գործոն, դրա համար էլ քանակը համեմատաբար փոքր է՝ 250 գ սպիտակուցի դիմաց։ Կիտրոնի կեղևը ավելացնում ես միայն դեղին մասը, առանց սպիտակ շերտի, որովհետև սպիտակը դառնություն է բերում։

Ձևի նախապատրաստության տարբերությունը՝ սիլիկոնե ձևը չյուղել, քանի որ խմորը պետք է կպչի պատերին ու դրանցով բարձրանա, ինչպես շիֆոն-բլիթների դեպքում է արվում. մետաղականի դեպքում հակառակը՝ յուղել ու ալյուրով ցանել, որ հանելիս չփշրվի։ Սա ոչ թե քմահաճույք է, այլ պատասխան է այն խնդրին, որ ցածր ճարպայնության խմորը դժվար է հանել ձևից։

Պատրաստության նշանը շամփուրով ստուգելն է՝ չոր դուրս գալը, ոչ թե ժամացույցը. 30 րոպեն ստորին սահմանն է, քանի տները և ջեռոցներն իրար նման չեն, մեկինը կարող է ավելի արագ տաքանալ, մյուսինը՝ դանդաղ։ Սառչելը ամբողջովին պետք է լինի, որովհետև տաք վիճակում կառուցվածքը դեռ փխրուն է ու հեշտությամբ փլվում է կտրելիս։