Foto me AIKek i Lehtë me të Bardha Veze
Një kek i lehtë pa të verdha veze, i përsosur për ata që kanë mbetur me shumë të bardha veze.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 100 g Miell
- 50 g Niseshte patate
- 200 g Sheqer
- 125 g Vaj vegjetal
- 250 g Të bardha veze
- 1 copë Lëkurë limoni
- 16 g Pluhur pjekjeje
- Sheqer pudër sipas shijes
Hapat
Rrihni të bardhat e vezëve me mikser ose mikser planetar derisa të formohet një shkumë e dendur.
Në një tas tjetër, përzieni sheqerin, vajin vegjetal, miellin, niseshten e patates, pluhurin e pjekjes dhe lëkurën e limonit, duke i sitosur përbërësit e thatë.
Bashkoni të dyja masat, duke i përzier butësisht me lëvizje nga poshtë lart.
Përgatitni formën për kek: formën prej silikoni mos e lyeni, atë prej alumini lyejeni me yndyrë dhe spërkatni lehtë me miell, ose veshni formën me letër furre të lagur.
Hidhni brumin në formë dhe piqeni në temperaturë 180 gradë për rreth 30 minuta.
30 minKontrolloni gatishmërinë me një shkop druri; nëse del i lagësht, lëreni edhe disa minuta në furrë.
Pasi të ftohet plotësisht, shërbejeni të spërkatur me sheqer pudër.
Ky është një kek pa gjalpë, pa të verdha, pa shumë miell — mbahet pezull nga ajri që ia fut vezëve. Kur e rrih të bardhën, nuk po bën thjesht shkumë për bukuri, po ndërton mijëra flluska proteine që mbajnë gjithë strukturën e kekut. Prandaj suksesi këtu nuk varet nga furra, varet nga ajo çfarë ndodh në tasin e mikserit para se të ndezësh fare furrën.
Disa thonë se çdo kek i lehtë duhet gjalpë për shije. Jo, sepse ky kek nuk kërkon shije të rëndë — kërkon ajër. Vaji vegjetal i jep lagështi pa e zhytur shkumën, ndërsa gjalpi, i ngrirë dhe i trashë, do ta rrëzonte shkumën para se të futej në furrë.
Niseshteja e patates aty nuk është zbukurim, është ajo që e bën miksin e brumit të lehtë dhe jo gome. Merr sa miell dhe sa niseshte thuhen, dhe mos ndrysho përpjesëtimin mes tyre pa menduar pse është ashtu.
Të bardhat e vezëve janë zemra e gjithë punës. Rrihen deri kur bëhen shkumë e dendur — kjo do të thotë që kur e ngre kamën, maja qëndron, nuk bie. Nëse e ndal më herët, flluskat janë të dobëta dhe brumi bie në furrë; nëse e kalon kufirin, proteinat thyhen dhe shkuma kthehet në ujë. Nuk ka numër minutash të saktë, sepse varet nga fuqia e mikserit — shikon shkumën, jo kronometrin.
Sheqeri, vaji, mielli, niseshteja, pluhuri i pjekjes dhe lëkura e limonit përzihen veç në anën tjetër, pikërisht që të mos takojnë ende të bardhat e rrahura. Pluhuri i pjekjes këtu nuk bën "çudira" — thjesht lëshon gaz kur takon lagështinë dhe nxehtësinë, dhe ndihmon ngritjen aty ku shkuma e vezës e ka lënë vendin. Lëkura e limonit jep aromë të thjeshtë, jo acid — nëse s'ke limon, mund ta lësh krejt pa ndryshuar strukturën.
Bashkimi i dy masave bëhet nga poshtë lart, me durim, jo me shpejtësi. Këtu e meta e zakonshme — kek që bie në mes — nuk vjen nga furra, vjen nga ky moment: nëse përzien fort ose rreth e rrotull si të gatuaje qull, i thyen flluskat që pak më parë i ndërtove me kaq kujdes. Lëvizja duhet të jetë e butë, pothuajse dembele.
Forma e pjekjes është pjesa që varet nga çfarë ke në shtëpi. Silikoni nuk lyhet sepse vetë materiali e lëshon kekun; alumini lyhet dhe spërkatet me miell sepse metali mbahet pas brumit nëse e lë të zbrazët. Letra furre e lagur është zgjidhja kur s'ke asnjërën — kriteri është: sipërfaqja të mos "kapë" kekun kur ftohet dhe tkurret.
180 gradë është temperatura ku brumi arrin të ngrihet plotësisht para se kjafka e jashtme të ngurtësohet shumë shpejt — nëse furra jote shpesh pjek më fort se ç'thotë numri, do ta shohësh nga kekma e sipërme që errësohet para kohe. 30 minuta është vetëm kufiri i poshtëm; testi i vërtetë është shkopi i drurit — nëse del i pastër, mbaroi; nëse del me brumë të lagur, e lë edhe pak.
Prerja apo spërkatja me sheqer pudër bëhet vetëm pasi keku të jetë ftohur plotësisht, sepse i ngrohtë mban ende avull — dhe avulli e shkrin sheqerin pudër, ta kthen në lëng në vend që të mbetet pluhur i bardhë sipër.