Komkommer

Kijk eerst naar de schil, niet naar het vlees. Een goede komkommer voelt zwaar aan voor zijn formaat, strak en koel, alsof hij net uit de aarde komt. Dat gewicht vertelt je alles: het is water, en water is precies waar de komkommer om draait. Zijn vlees bestaat voor het grootste deel uit water, opgesloten in kleine celletjes als een spons vol kraaltjes. Snijd je hem, dan zie je het vocht meteen glanzen op het snijvlak — een teken dat hij vers en gespannen is. Laat je hem te lang liggen, dan verdampt dat water door de schil en wordt hij slap, zacht, futloos.

Ruik aan het steeleinde. Fris, plantaardig, een beetje groen — dat is een goede komkommer. Ruikt hij neutraal of muf, dan is hij te lang bewaard.

Sommige mensen zeggen: schil hem altijd, de schil is taai en oninteressant. Nee! De schil houdt het water binnen en geeft juist die knapperige tegendruk onder je tanden. Wie standaard schilt, krijgt een slappe, waterige salade in plaats van een frisse.