Pecannoot

Pecannoten. Kijk ernaar en je ziet meteen dat dit geen gewone walnoot is. Gladder, langwerpiger, met een schil die glanst als gepolijst hout. Pak hem op. Een goede pecannoot voelt zwaar aan voor zijn formaat, en als je hem schudt, hoor je niets rammelen vanbinnen. Rammelt hij wel, leg hem dan terug, de kern is uitgedroogd of verschrompeld. Breek er een open en ruik eraan. Vers ruikt zoet en boterachtig. Ruikt het muf of een beetje als verf, dan is de olie ranzig geworden en moet je de noot weggooien, hoe mooi hij er ook uitziet.

Pecannoten zijn vet, en dat vet maakt ze zo kwetsbaar. Bewaar ze dus altijd koel en donker, liefst in de koelkast, nooit in een open schaal op het aanrecht.

Sommige mensen zeggen: een pecannoot is gewoon een walnoot met een andere vorm, je kunt ze zomaar vervangen in elk recept. Nee! De pecannoot is zachter, zoeter, minder bitter van smaak. Vervang je walnoten klakkeloos door pecannoten in een hartig gerecht, dan proef je meteen het verschil: waar de walnoot een scherpe, bittere rand geeft, laat de pecannoot alleen een zachte, ronde zoetheid achter. Proef eerst en beslis dan pas.