Pinda

Kijk eerst goed naar de pinda voor je hem koopt, vriend. Een pinda is geen echte noot, onthoud dat. Het is een peulvrucht, een familielid van bonen en linzen, en hij rijpt ook ondergronds, niet aan een tak. Dat is zijn eigen aard, daar hoef je verder niets bij te bedenken.

Kies hem op geur, niet op kleur. Rauwe pinda's horen naar niets bijzonders te ruiken; ruik je iets scherps, verfachtigs of mufs, leg ze terug. Geroosterde pinda's moeten droog aanvoelen en breken met een korte, droge knak — niets taais, niet leerachtig.

Sommige mensen zeggen: pinda's roosteren is zo gepiept, je gooit ze in de pan en gaat intussen rustig iets anders doen. Nee! Ik heb het te vaak zien misgaan: de kok loopt even weg, en als hij terugkomt is de buitenkant bitter en donker, terwijl de kern vanbinnen nog rauw en bleek is. Dat is de prijs van die achteloosheid, niets anders. Blijf er daarom bij staan tijdens het roosteren, kijk naar de kleur, ruik eraan, luister zelfs naar het geluid in de pan, en haal ze van het vuur zodra de geur vol en nootachtig wordt, nog voor ze donker worden.