Dragon

Dragon, dat is geen kruid om kwistig mee te strooien. Het is een fijne, groene twijg met een anijsachtige adem, en daarmee moet je zuinig zijn. Voeg hem liever op het eind toe dan aan het begin: roer de blaadjes erdoor en ruik hoe de anijsgeur meteen opstijgt uit de pan. Proef ook tijdens het koken — zo voel je zelf aan wanneer de dragon zijn werk heeft gedaan.

Kies dragon op de geur, niet op de kleur. Wrijf een blaadje tussen je vingers: ruik je die zoete, lichte anijs, dan is hij goed. Ruikt hij naar niets, naar hooi, dan laat je hem liggen, hoe fris groen hij ook lijkt.

Sommige mensen zeggen: dragon en estragonazijn zijn hetzelfde, je kunt de een altijd voor de ander gebruiken. Nee! Proef ze naast elkaar en je merkt het verschil meteen: de azijn draagt iets van die geur mee, de verse twijg geeft hem voluit. Wie dat verwart, giet azijn in de saus en denkt dat het kruid overbodig is — en mist dan juist die frisse geur die een sausje met kip of vis laat zingen.