AI-fotoCitrus-lemongras "Margarita"
Een frisse margarita met lemongras, gember en limoen.
Labels worden automatisch bepaald op basis van de ingrediënten en kunnen onjuist zijn. Controleer de verpakking als dit voor jou belangrijk is.
Ingrediënten
- 1 stuks Citroengras fijn geraspt
- 20 g Gember fijn geraspt
- 15 g Glucosestroop
- 75 g Suiker
- 2 stuks Limoen biologisch, voor het sap
- 75 g Water
- 4 el Siroop van citroengras en gember
- 60 ml Tequila
- 1 stuks Limoen biologisch, sap van de helft, de rest in partjes
- 1 stuks IJsblokjes in blokjes
Stappen
Doe het fijn geraspte citroengras, de gember, glucosestroop, suiker en water in een pan, breng aan de kook en laat sudderen tot de suiker volledig is opgelost.
4 minLaat afkoelen in de pan, voeg het limoensap toe en zeef de siroop door een fijne zeef.
15 minDoe de citroengrassiroop, tequila, limoensap en ijs in een shaker en schud goed.
Serveer in een glas gevuld met ijs, met een partje limoen.
1 min
Dit is geen cocktail die je "volgens recept" maakt, dit is een evenwichtsoefening tussen zuur, zoet en scherp, met de tequila als enige vaste waarde. Alles draait om één ding: een siroop die niet naar suikerwater smaakt maar naar citroengras en gember, en een limoensap dat die siroop weer wakker schudt.
Waar het gerecht van afhangt is simpel: hoeveel smaak je uit het citroengras en de gember weet te trekken in die paar minuten sudderen, en hoe scherp je limoen is. Een slappe, waterige limoen trek je niet recht met meer suiker — dan drink je zoetwater met een vleugje tequila. Sommigen zeggen: meer siroop maakt het lekkerder. Nee, want siroop maskeert een slechte limoen, hij vervangt hem niet. Eerst proef je het sap, dan pas besluit je hoeveel siroop erbij moet.
Het is een glas voor één persoon, en dat is geen detail: schud je voor meer mensen tegelijk, dan verwatert de shake en wordt het ijs te snel smeltwater in plaats van koeling. Beter twee keer kort schudden dan één keer lang voor twee glazen.
Het citroengras en de gember worden fijn geraspt, niet gesneden — daarmee geef je het sudderwater meer contactoppervlak, en dat is de hele reden dat vier minuten genoeg zijn. Snijd je in plakjes, dan trekt de smaak niet door in die tijd, en dan ga je stiekom langer koken dan het recept vraagt, wat de siroop bitter maakt in plaats van fris. Geen citroengras in huis? Het criterium is: iets met die citrus-kruidige geur die niet uit een citrusvrucht zelf komt. Citroenschil met een takje tijm komt in de buurt, al is het een andere richting, geen vervanging in de strikte zin.
De glucosestroop is er niet voor de zoetheid — dat doet de suiker al — maar om de siroop een beetje stroperig te maken zodat hij aan het ijs blijft hangen in plaats van er meteen doorheen te zakken. Mis je hem, dan werkt een beetje extra suiker ook, de siroop wordt dan alleen iets dunner en minder glanzend. Geen ramp, maar je verliest wat mondgevoel.
De suiker kookt hier niet tot karamel, dat is belangrijk: zodra hij volledig is opgelost, ben je klaar. Je ziet dat aan de helderheid van de vloeistof — geen korreltjes meer op de bodem, geen troebelheid. Langer koken voegt niets toe behalve verdamping, en dan wordt je siroop onnodig geconcentreerd.
De twee keer limoen in het recept hebben elk hun eigen taak. De eerste gaat in de siroop zelf en geeft hem zuur zodat hij niet plat zoet blijft. De tweede, apart toegevoegd bij het schudden, is vers en ongekookt — dat verse zuur proef je anders dan het zuur dat mee is gekookt. Laat je die tweede weg omdat je denkt "er zit al limoen in de siroop", dan mist de cocktail precies die felheid die hem van limonade onderscheidt. Biologische limoen vraagt het recept omdat je de schil mee raspt of in elk geval het sap met schilcontact gebruikt; bij een behandelde schil proef je soms de coating mee, vandaar die voorkeur, geen bijgeloof.
Tequila is hier de enige plek waar het recept geen ruimte voor interpretatie laat — dat is de identiteit van het glas. Vervang je hem door iets anders, dan maak je een andere drank met dezelfde siroop, wat op zichzelf niet erg is, maar noem het dan niet meer bij deze naam.
Eén ding dat geen ingrediënt op het lijstje is maar wel meespeelt: geduld bij het afkoelen van de siroop voor je hem zeeft. Warme siroop door een zeef drukken geeft een wazig resultaat vol kleine deeltjes gember en gras die je er juist uit wilde halen. Laat hem rustig op temperatuur komen, dan werkt de zeef zoals hij moet.