Gember

Gember, mijn vriend, is geen aardappel die je zomaar in een hoekje gooit. Pak hem op. Is hij zwaar voor zijn grootte, strak en glad onder je vingers? Goed teken. Breek een stukje af — hoor je een droge, verse krak, en ruikt het scherp, bijna citrusachtig? Dan koop je hem. Ruikt een stuk muf, of nauwelijks naar iets, hoe mooi hij er ook uitziet, dan laat je hem liggen.

Sommige mensen zeggen: schil hem dik, want onder de schil zit niets dan vezel. Nee! Schraap de huid er dun af, met een lepel of een mesje, en kijk wat je overhoudt: vast, vochtig vlees, geen droge resten. Schil je gember als een appel, met een dikke laag, dan gooi je gewoon goed vlees weg dat je best had kunnen gebruiken.

Voel aan de buitenkant of hij droog en rimpelig is. Dat voelt meteen anders dan vers — dof, slap, met plooien die niet terugspringen als je erin knijpt. Kies liever een stuk dat glad en stevig aanvoelt, zonder zachte plekken, met een huid die strak blijft zitten.