Foto me AIPappardelle me Raguja e Sallsiçes dhe Borzilok
Pastë pappardelle me një ragu të shpejtë sallsiçeje, domate dhe borziloku.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g Pappardelle
- 100 g Soffritto (përzierje qepe, karrote, selino)
- 1 thelb Hudhër
- 150 g Sallsiçe e freskët
- 200 g Salcë domatesh
- Vaj ulliri sipas shijes
- Kripë sipas shijes
- Piper i bardhë sipas shijes, i bluar
- Borzilok disa gjethe
- 125 ml Birrë
- Pecorino Romano sipas shijes, i grirë
Hapat
Në një tigan me buzë të larta, skuqni soffritto-n dhe hudhrën në 2 lugë gjelle vaj ulliri.
Shtoni sallsiçen e prerë në kubikë dhe skuqeni derisa të marrë ngjyrë.
Hidhni birrën dhe lëreni të avullojë plotësisht.
Gatuani edhe pak minuta, pastaj shtoni salcën e domateve dhe ziejeni 10 minuta.
10 minKripni dhe spërkatni me piper të bardhë të bluar. Gatuani salcën derisa sallsiçja të jetë gati, me temperaturë të brendshme rreth 70 °C.
Grisni disa gjethe borziloku në copa të mëdha dhe shtojini salcës.
Zieni pappardelle-t në ujë derisa të jenë al dente, pastaj kullojini.
Hidhni pastën (pappardelle-t) në tigan me salcën, bashkë me 1 lugë gjelle pecorino romano të grirë.
Përzieni, skuqni edhe pak minuta dhe shërbejeni menjëherë.
Kjo është një pastë e thjeshtë fshati, jo ndonjë recetë elegante: pappardelle me brez të gjerë që mbajnë mirë një salcë të dendur me copa sallsiçeje, në fund të zier me birrë dhe domate. Suksesi nuk qëndron te pasta, qëndron te tigani me buzë të larta ku ndodh gjithçka tjetër — soffritto, mishi, birra që duhet të zhduket plotësisht, jo të mbetet lëng.
E gjitha niset nga soffritto, ajo copëza qepe-karrotë-selino e skuqur ngadalë. Nuk është stoli, është themeli i shijes — pa të, salca mbetet vetëm domate dhe mish, pa atë thellësi që e bën t'i ngjajë gjellës së nënës, jo thjesht pastë me salsiçe.
Disa thonë se birra në pastë është e çuditshme, madje e gabuar. Jo, sepse birra këtu nuk shërben si pije, shërben si acid dhe aromë që zbut yndyrën e sallsiçes — pikërisht siç bën uthulla apo vera e bardhë në receta të tjera. E rëndësishme është vetëm një gjë: të avullojë plotësisht, përndryshe mbetet shija e hidhur e alkoolit që s'është pjekur.
Soffritto-n mund ta bësh vetë në shtëpi, s'ka nevojë ta blesh gati: qepë, karrotë, selino të prera shumë imët, në sasi të barabarta afërsisht, të skuqura ngadalë derisa qepa të kalojë nga e bardhë në të artë. Nëse s'ke selino në shtëpi, hiqe — nuk e prish gjellën, vetëm e bën pak më pak komplekse. E meta që duhet shmangur këtu është nxitimi: nëse soffritto skuqet në zjarr të fortë, qepa digjet para se karrota të zbutet, dhe salca mbetet me shije të hidhur që s'ikën më, sado gjatë ta ziesh pas.
Sallsiçja duhet të jetë e freskët, jo e tymosur apo e thatë — kjo e fundit s'ka lëngun që i duhet salcës. Prisni në kubikë, jo në feta, që të shpërndahet njëtrajtshëm në tigan dhe të marrë ngjyrë nga të gjitha anët, jo vetëm nga sipër. Shenja se është gati nuk është koha, është ngjyra: kur merr kafe të lehtë në skajet, atëherë hidhet birra.
Birra avullon plotësisht — kjo është pika kyçe, jo diçka që kalon shpejt. E njeh se ka mbaruar kur tigani s'nxjerr më erë alkooli dhe lëngu që mbetet është dendur, jo i hollë e me flluska. Pastaj vjen salca e domateve, që zihet rreth 10 minuta, por koha këtu është vetëm kufi i poshtëm — salca duhet të dendet, jo të mbetet e ujshme, sepse pasta e thithë lëngun dhe nëse salca është e hollë, pappardelle del e lagësht, jo e lidhur mirë me salcën.
Piper i bardhë në vend të atij të zi është zgjedhje e vetëdijshme, jo gabim: ai i bardhë s'lë pika të zeza të dukshme në salcën e kuqe dhe ka shije pak më të butë, më pak të fortë. Nëse e ke vetëm të zi në shtëpi, përdore, s'është katastrofë — ndryshimi është kozmetik, jo thelbësor.
Borziloku shtohet në fund, i grisur me dorë jo i prerë me thikë — thika e fundit e nxin dhe e bën të hidhur shpejt. Është hapi i fundit para se pasta të hidhet brenda, dhe pikërisht këtu salca merr erën e saj të fundit, atë që e dallon nga çdo salcë tjetër domatesh.
Pecorino romano është djathë i fortë, me shije të kripur e pak të mprehtë; nëse s'e ke në shtëpi, parmixhano bën të njëjtën punë, ndryshimi është vetëm në intensitet të shijes, jo në funksion. Në kuzhinën shqiptare ku kosi është prezent në çdo vakt, mos u tundo ta shtosh në këtë pastë — kosi e ndryshon ekuilibrin e salcës, e bën të butë dhe fshin atë theksin e kripur që djathi i fortë e jep.
Kjo gjellë s'ka nevojë për sofra feste apo pjata të veçanta — bëhet në një tigan të vetëm, me buzë të larta që mban salcën, mishin dhe pastën bashkë në fund, kur i hedh të gjitha për t'u përzier edhe pak minuta në zjarr. S'është recetë që kërkon stërvitje, kërkon vetëm durim te dy pika: të presësh qepën të artohet dhe birrën të zhduket fare, para se të ngutesh në hapin tjetër.