Foto me AIKek me Pjeshkë
Kek i ëmbël me pjeshkë, i lehtë dhe me shije të freskët frutash.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 280 g Pjeshkë
- 160 g Sheqer
- 2 copë Vezë
- 90 ml Qumësht
- 80 ml Vaj ulliri
- 250 g Miell
- 50 g Niseshte patatesh
- 16 g Pluhur pjekjeje
- 1 copë Pjeshkë për zbukurim
Hapat
Lajini dhe pastrojini pjeshkët, pritini në copa të vogla dhe bluajini në blender derisa të merret një pure e njëtrajtshme.
Në një tas të madh përzieni vezët me sheqerin dhe rrihini me mikser derisa të marrin ngjyrë të çelët dhe konsistencë kremoze.
Duke vazhduar të rrihni, shtoni qumështin, vajin dhe purenë e pjeshkëve.
Duke e kaluar nëpër sitë, shtoni miellin, niseshtenë e patates dhe pluhurin e pjekjes. Përzieni derisa të merret një masë e njëtrajtshme.
Hidheni brumin në një tepsi me diametër 22 cm, të lyer me gjalpë dhe të spërkatur me miell.
Priteni pjeshkën në feta të holla dhe vendosini mbi sipërfaqen e brumit.
Pjekeni në furrën e ngrohur paraprakisht me ajër të nxehtë (konvekcion) në 175 gradë, për rreth 50-55 minuta.
55 minLëreni kekun të ftohet, pastaj vendoseni në pjatën e servirjes.
Ky është një kek i lagësht, me pure pjeshke brenda dhe feta pjeshke sipër – jo thjesht "kek me fruta", por dy shtresa pjeshke që bëjnë punë të ndryshme. Purja, e shtuar në brumë, jep lëng dhe aromë në çdo kafshatë, pa e bërë brumin ujor. Fetat sipër digjen pak, karamelizohen, dhe japin atë pamje të bukur që e dallon nga kek i zakonshëm.
Suksesi këtu varet nga dy gjëra: sa të rrihen vezët me sheqerin në fillim, dhe sa e pjekur është pjeshka kur e ble. Nëse vezët nuk marrin ngjyrë të çelët e kremoze mjaftueshëm, keku nuk ngrihet mirë – niseshteja dhe pluhuri i pjekjes punojnë mbi atë ajër që ke futur ti me mikser, jo mbi asgjë. Dhe nëse pjeshka është e papjekur, pureja del e hollë dhe pa shije, sa të duash pastaj ta kompensosh me sheqer.
Disa thonë se çdo kek me fruta duhet pjekur ngadalë në temperaturë të ulët që të mos digjet sipër. Jo gjithmonë – kjo recetë punon mirë pikërisht me konvekcion, ku ajri qarkullon dhe fetat e pjeshkës sipër thahen e karamelizohen në vend që të mbesin të lagështa e të zbehta. Nxehtësia e njëtrajtshme është ajo që e bën pamjen e bukur, jo zjarri i ulët.
Pjeshka është zemra e recetës, dhe e ndan punën në dy: 280 gramët që shkojnë në pure duhet të jenë pjeshkë e pjekur mirë, e butë kur e shtyp me gisht – nëse është e fortë, blenderi do të lërë copa dhe pureja nuk do të bashkohet me brumin njëtrajtësisht. Pjeshka mbi sipërfaqe, ajo "për zbukurim", mund të jetë pak më e fortë se tjetrat, sepse ajo pritet në feta të holla dhe nuk ka nevojë të shkrihet – ka nevojë të mbajë formën në furrë. Nëse nuk gjen pjeshkë të mirë, qershia e pjekur ose kajsia punojnë njësoj mirë në të dy rolet, sepse kriteri është: fruta e butë, me ujë mesatar, që nuk e mbyt brumin dhe nuk e thahet.
Vezët dhe sheqeri rrihen së bashku jo thjesht për t'u "përzier", por për të futur ajër në masë – kjo është ngritja e vërtetë e kekut, para se pluhuri i pjekjes të bëjë pjesën e tij. Shenja që e ke bërë mirë këtë hap: masa zbardhet dukshëm dhe kur ngre miksinin, rrjedh si shirit, jo si lëng. Nëse e kalon këtë hap shpejt, kekun e shpëton vetëm pluhuri i pjekjes, dhe ai vetëm mund ta ngrejë deri në një farë kufiri.
Qumështi dhe vaji i ullirit hyjnë bashkë me purenë e pjeshkës për të hollur masën dhe për të mbajtur lagështinë pas pjekjes. Vaji i ullirit mund të zëvendësohet me çdo vaj neutral nëse shija e ullirit nuk të pëlqen në ëmbëlsirë – kriteri është vaj i lëngshëm në temperaturë dhome, jo gjalpë i shkrirë, sepse gjalpi sjell ujë dhe strukturë tjetër.
Mielli, niseshteja e patates dhe pluhuri i pjekjes kalohen nëpër sitë jo për estetikë, por që pluhuri i pjekjes të shpërndahet njëtrajtësisht – nëse bie i grumbulluar në një pjesë të brumit, do të kesh vrima ajri në një cep të kekut dhe asgjë në tjetrin. Niseshteja e patates e bën brumin më të lehtë dhe më pak elastik se sa vetëm me miell; nëse nuk e ke, mund ta zëvendësosh me niseshte misri, kriteri është një niseshte pa shije që thjesht zbutet strukturën e glutenit.
Furra me konvekcion në 175 gradë nuk është një numër i rastësishëm – ajri që qarkullon bën që keku të piqet njëtrajtësisht nga të gjitha anët dhe fetat e pjeshkës sipër të mos mbeten të lagështa. Nëse furra jote shtëpie nuk ka funksion konvekcioni, pjeko në të njëjtën temperaturë pa ajër, por prit disa minuta më shumë dhe mbaje një sy mbi sipërfaqen – kur majat e fetave të pjeshkës fillojnë të marrin ngjyrë kafe të lehtë dhe një shkop i futur në mes del i pastër, keku është gati. Koha e dhënë, 50-55 minuta, është vetëm kufiri i poshtëm – furrat ndryshojnë mes tyre dhe kjo shenjë e shkopit është ajo që vendos në fund, jo ora.
Ftohja përpara se të servirosh nuk është formalitet: keku vazhdon të "vendoset" ndërsa ftohet, dhe nëse e pret i ngrohtë, do të shembet lehtë sepse niseshteja dhe mielli nuk kanë ngrirë ende strukturën. Durimi këtu është përbërës po aq sa pjeshka.