AI-fotoPerziktaart
Een zachte perziktaart met een luchtig beslag, afgewerkt met dunne plakjes perzik op de bovenkant.
Labels worden automatisch bepaald op basis van de ingrediënten en kunnen onjuist zijn. Controleer de verpakking als dit voor jou belangrijk is.
Ingrediënten
Stappen
Was en schil de perziken, snijd ze in kleine stukjes en pureer ze in de blender tot een gladde puree.
Klop in een grote kom de eieren met de suiker met een mixer tot een lichte, romige massa.
Blijf kloppen en voeg de melk, de olie en de perzikpuree toe.
Zeef en voeg de bloem, het aardappelzetmeel en het bakpoeder toe. Mix tot een egale massa.
Giet het beslag in een met boter ingevette en met bloem bestoven vorm van 22 cm doorsnede.
Snijd de perzik in dunne plakjes en leg ze op het beslag.
Bak in de voorverwarmde oven met hetelucht op 175 graden ongeveer 50-55 minuten.
55 minLaat de taart afkoelen en leg hem op een serveerschaal.
Dit is een natte vruchtencake: geen deeg dat je uitrolt, maar een beslag dat je giet, met perzik erin en perzik erop. Het hangt af van drie dingen: hoe vloeibaar je puree is, hoe lang je klopt voor de lucht erin komt, en wanneer het midden eindelijk droog wordt. Een perziktaart die mislukt, mislukt bijna altijd omdat iemand naar de klok keek in plaats van naar het beslag.
De puree is de grote onbekende. Perziken verschillen: de ene is sappig en waterig, de andere vlezig en dik. Daarom is "ongeveer 280 g" ook maar een richting — je merkt het pas als je de massa ziet. Is de puree erg nat, dan wordt het beslag dunner en moet je het in de oven iets langer laten staan dan het recept als minimum geeft, want die 50-55 minuten zijn de ondergrens, niet de waarheid. Gaar is: een prikker of mesje komt er droog uit, en de taart veert terug als je er licht op drukt in plaats van in te zakken.
Sommigen zeggen dat je bakpoeder en zetmeel samen met de bloem door een zeef moet halen alleen om klontjes te voorkomen. Nee — het echte doel is dat het bakpoeder gelijk verdeeld raakt door de hele massa. Komt het geconcentreerd op één plek terecht, dan rijst de taart daar scheef en blijft de rest plat. Zeven is dus geen poetsmanie, het is verdeling van kracht.
De eieren en suiker klop je eerst samen tot de massa licht wordt en van kleur verandert, bleker en een beetje gezwollen. Dat is geen versiering: daar komt een deel van de lucht in die de cake straks optilt, naast het bakpoeder. Sla je die stap over en gooi je alles meteen samen, dan krijg je een plattere, dichtere taart — niet mislukt, maar zwaarder dan hij hoeft te zijn.
Olijfolie geeft vocht en een lichte, iets kruidige achtergrond zonder de romigheid van boter. Heb je geen olijfolie bij de hand, dan kijk je naar wat de olie moet doen: vloeibaar vet toevoegen dat bij kamertemperatuur vloeibaar blijft. Een neutrale plantaardige olie doet dat net zo goed; het verschil zit alleen in een vage smaaktoets, niet in de structuur van de cake.
Het aardappelzetmeel naast de bloem is geen gril. Zetmeel bindt vocht zonder de stevige glutenstructuur die bloem geeft, en bij een beslag met veel vruchtenvocht helpt dat tegen een natte, plakkerige kruim. Heb je het niet, dan vervang je het volgens hetzelfde principe: een zetmeel zonder gluten, zoals maïszetmeel, in dezelfde hoeveelheid. Gewoon meer bloem gebruiken verandert de textuur, want dan krijgt het geheel juist meer souplesse en minder lichtheid.
Bakpoeder, 16 gram op 250 gram bloem, is relatief veel — dat compenseert het extra gewicht van de perzikpuree in het beslag. Dit is geen traditie met een geheim erachter, het is gewoon rekenwerk: nat beslag heeft meer rijskracht nodig om niet in te zakken.
Voor de garnering snijd je de laatste perzik in dunne plakjes. Dun is hier functioneel: dikke plakken blijven rauw en zacht boven op een cake die intussen al droog bakt vanbinnen, dun verdampt het vocht sneller en karameliseert de rand lichtjes. Heb je geen verse perzik voor de garnering, dan is het criterium: iets dat dun gesneden kan worden en dat tijdens het bakken niet uit elkaar valt. Perzik uit blik, goed uitgelekt, kan dat; ook nectarine kan het.
In een gewone Nederlandse ovenwoning met hetelucht is 175 graden een redelijk doel, maar ovens liegen, vooral kleinere inbouwovens die sneller heet worden aan de randen. Zet de vorm in het midden, niet tegen de achterwand, en vertrouw uiteindelijk niet op de minuten maar op het testje met de prikker. Geduld hoort hier echt bij: een taart die je te vroeg uit de oven haalt omdat de klok "klaar" zegt, zakt in het midden in zodra hij afkoelt, en dat heeft niets met de oven te maken, alleen met haast.