Foto me AIPinjokata Siciliane
Topa të vegjël brumi të skuqur dhe të mbështjellë me mjaltë të ngrohtë — një ëmbëlsi siciliane e thjeshtë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 3 copë Vezë
- 250 ml Qumësht
- 37.5 g Sheqer
- 15 ml Vaj vegjetal
- 1/2 pako Pluhur pjekjeje
- Miell sipas nevojës
- Vaj vegjetal sipas nevojës, për skuqje
- Mjaltë sipas shijes
Hapat
Rrihni me mikser vezët me sheqerin derisa të përftohet një përzierje homogjene.
Shtoni qumështin, pluhurin e pjekjes dhe vajin, pastaj përzieni mirë.
Shtoni gradualisht miellin, duke e punuar brumin derisa të bëhet mjaftueshëm i trashë.
Ngrohni vajin vegjetal në një tenxhere.
Merrni brumë me një lugë çaji dhe lëshojeni me kujdes në vajin e nxehtë.
Skuqni topat e brumit derisa të marrin ngjyrë të artë.
Vendosini topat e skuqur mbi letër thithëse për të hequr vajin e tepërt.
Në një tigan, shkrini mjaltin, shtoni topat e skuqur dhe përzieni me kujdes.
Shërbejeni në një pjatë të vogël.
Pinjokata është brumë i thjeshtë vezësh e mielli, i bërë topa të vegjël, i skuqur, pastaj i veshur me mjaltë të nxehtë. Nuk ka asnjë sekret dramatik këtu — ka vetëm një ekuilibër: brumi duhet të jetë aq i trashë sa topat të mbahen bashkë në vaj, por jo aq i fortë sa të mbeten të papjekur brenda. E dyta çështje: mjalti duhet të ngrohet mjaftueshëm sa të rrjedhë lehtë dhe të hyjë nëpër çdo top, jo të mbetet si shtresë e ngjitur sipër.
Disa thonë se topat duhen bërë sa më të mëdhenj, që të mbushin më shumë pjatën. Jo, sepse brumi në mes nuk arrin të piqet dot para se jashtë të nxihet — bëhen të artë nga jashtë dhe të lagësht brenda. Me lugë çaji merret saktësisht aq sa duhet: një kafshatë që piqet njëlloj kudo.
Suksesi varet nga tre gjëra: brumi të ketë dendësinë e duhur, vaji të jetë vërtet i nxehtë kur hidhen topat (jo i ngrohtë), dhe mjalti të përzihet ngadalë, me durim, jo me nxitim sa të mos digjet dhe të mos bëhet i hidhur.
Vezët dhe sheqeri rrihen bashkë jo thjesht për t'u "përzier" — ky hap fut ajër në masë dhe tret sheqerin, që më pas ndihmon brumin të mos jetë i rëndë kur skuqet. Nëse e lë sheqerin të mbetet i pashkrirë, do ta ndjesh si rërë nën dhëmbë te produkti final — e meta shkon te kjo, jo te sasia e sheqerit.
Qumështi jep lagështinë dhe vaji vegjetal brenda brumit e bën më të butë, parandalon që topat të dalin të fortë si gur pasi të ftohen. Pluhuri i pjekjes është ai që i bën topat të fryhen pak në vaj, në vend që të mbeten të ngjeshur — pa të, pinjokata del e dendur, pothuajse si çamçakëz i thatë.
Miellin e shtoni gradualisht sepse është pikërisht ky hap ku vendoset fati i gjithë recetës: nuk ka një sasi fikse "sa duhet", sepse mielli thith lagështi ndryshe sipas llojit dhe lagështisë së ajrit. Kriteri është ky: brumi duhet të mbahet në formë kur e ngre me lugë, pa rrjedhur, por të mos jetë aq i fortë sa të mos bjerë vetë në vaj. Nëse ngjitet pas lugës si pastë e ngurtë — ke tepruar me miell.
Për vajin e skuqjes: nuk kam temperaturë matëse për ty, as llambë treguese, por shenja është e qartë — kur hedh një pikë brumë provë dhe ajo del menjëherë në sipërfaqe me flluska përreth, vaji është gati. Nëse bie në fund dhe rri aty disa sekonda, prit më shumë. Një tenxhere e thellë mesatare, me sasi vaji sa të mbulojë topat kur noton, mjafton për një kuzhinë banese normale — nuk të duhet asnjë mjet special.
Mjalti shkrihet në zjarr të ulët, mjaftueshëm sa të bëhet i rrjedhshëm, por jo të vlojë e të nxihet — mjalti i djegur bëhet i hidhur dhe s'e shpëton më asnjë sasi topash brenda. Durimi këtu është përbërës: nëse e nxiton këtë hap, e humb gjithë punën e mëparshme.
Në fund, letra thithëse para se topat të futen në mjaltë nuk është formalitet — heq vajin e tepërt që përndryshe do të ndahej nga mjalti në pjatë dhe do ta bënte gjithë gjellën të lyer e jo të ngjitur bukur me njëri-tjetrin.