Պիրոգ սմբուկով

Խմորը՝ պատրաստ, շերտավոր, առանց խմորիչի։ Նրա գործը պարզ է՝ հիմք, որը ծակծկում ես, որ գոլորշին դուրս գա և չուռչուցի հատակը։ Եթե ձեռքի տակ չկա պատառաքաղ, սա կարելի է արագ անել սպունգով, բայց հենակետը մնում է նույնը՝ օդափոխություն, ոչ ավել։

Չորացրած լոլիկը բերում է թթվություն և խտացված, ագարակային համ, որը թարմ լոլիկով ստանալ հնարավոր չէ՝ ջուրը խանգարում է։ Եթե չկա, վերցրու որևէ այլ խտացված, թթու տարր՝ կետ է ոչ թե կոնկրետ արտադրանքը, այլ հենվածությունը խտության ու թթվության վրա, ոչ թե ջրալի մրգեղենի։

Ձիթապտուղը՝ կծու-աղի ակցենտ, որը կոտրում է պանրի ու սմբուկի մեղմությունը։ Պրովոլոնեն հալվում է հարթ, ձգվող շերտով, կապում է ամեն ինչ իրար։ Եթե պրովոլոնե չկա, փնտրիր պանիր, որը հալվում է առանց ջուր բաց թողնելու, հակառակ դեպքում նույն խոնավության խնդիրը կրկնվում է վերևից։

Պարմեզանը վերևում ունի մեկ գործառույթ՝ ստեղծել չոր, պաշտպանական կեղև, որը խանգարում է գոլորշուն դուրս գալ չափից շատ արագ։ Սա ոչ թե ձևավորման մանրուք է, այլ միջոց՝ պահել ներսի խոնավությունը հավասարակշռված։

Հայաստանյան սեղանի սովորույթներից՝ լավաշով այս պիրոգը լավ ընկեր է, բայց ոչ պարտադիր՝ խմորն արդեն իր տեղում է։ Իսկ թարմ կանաչին (եթե կա՝ ռեհան կամ ավելուկ) կողքից ավելացնում է այն թարմությունը, որը թխած պիրոգում բացակայում է։