AI լուսանկարՍամոսա
Խմորով ուտեստ՝ կարտոֆիլով, ծաղկակաղամբով և կանաչ ոլոռով, մատուցվում է անանուխով մածունի սոուսով։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 200 գ Ծաղկակաղամբ մանր ծաղկաբողբոջների բաժանված
- 1 հատ Սոխ մանր կտրատած
- 3 պճեղ Սխտոր մանր կտրատած
- 2 թ.գ. Զիրա չոր
- 1 պտղունց Կայենի պղպեղ
- 1 թ.գ. Գարամ մասալա
- 1 թ.գ. Աղացած գինձ չոր
- 1 ճ.գ. Կոճապղպեղ
- 300 գ Կարտոֆիլ եփած, հովացրած և կոպտորեն մանրացված
- 150 գ Կանաչ ոլոռ սառեցված կամ թարմ
- 1 կապ Անանուխ մանր կտրատած, թարմ
- 1 փաթեթ Ֆիլո խմոր
- Աղ ըստ ճաշակի
- Սև պղպեղ թարմ աղացած, ըստ ճաշակի
- 3 ճ.գ. Ձիթապտղի յուղ քսելու և տապակելու համար
Սոուսի համար
- 200 մլ Հունական մածուն
- 2 կապ Անանուխ թարմ
- 2 կապ Գինձ թարմ
- 1 թ.գ. Զիրա չոր
- 2 պճեղ Սխտոր մանրացված
- 1 հատ Լայմ հյութը և մանր քերած կեղևը
- 2 հատ Լայմ կտրատած շերտերով
Քայլեր
Խաշեք ծաղկակաղամբի ծաղկաբողբոջները կաթսայում՝ եռացող ջրի մեջ, 2 րոպե, ապա հոսացրեք ջուրը։
2 րոպեՏաքացրեք յուղը տապակի մեջ և տապակեք սոխն ու սխտորը, ավելացրեք համեմունքները և քերած կոճապղպեղը և լավ խառնեք։ Այնուհետև ավելացրեք կարտոֆիլը, եփած ծաղկակաղամբը, կանաչ ոլոռը, անանուխը և համեմեք աղով ու պղպեղով ըստ ճաշակի։
Ֆիլո խմորը կտրատեք մոտ 12 × 20 սմ ուղղանկյուններով և քսեք խմորը յուղով երկու կողմից։ Դրեք 2 ճ. գ. միջուկը անկյունում և փաթաթեք անկյունները միջուկի շուրջ՝ ձևավորելով եռանկյուն։ Ծալեք ևս մի քանի անգամ, մինչև խմորը վերջանա, որպեսզի յուրաքանչյուր սամոսա ունենա մի քանի շերտ ֆիլո։
Տաքացրեք ջեռոցը մինչև 200 աստիճան՝ կոնվեկցիայով։ Քսեք սամոսաները յուղով և թխեք տաք ջեռոցում մոտ 15 րոպե, մինչև դրանք խրթխրթան և ոսկեգույն դառնան։
15 րոպեՍոուսի համար բոլոր բաղադրիչները դրեք բլենդերի մեջ և մանրացրեք մինչև միատարր զանգված ստացվի։ Համեմեք աղով, պղպեղով կամ լայմի հյութով ըստ ճաշակի։
2 րոպե
Սամոսան ինքնին պարզ գաղափար է՝ խմորով փաթաթած բանջարեղենի միջուկ, որը տապակածից դարձել է թխածի, հենվելով ֆիլո խմորի խրթխրթանության վրա։ Հաջողությունը կախված է երեք բանից՝ միջուկի խոնավությունից, խմորի շերտերի քանակից և ջեռոցի ջերմությունից։ Եթե միջուկը թաց է մնում, խմորը փափկում է ներսից, ու ոչ մի խրթխրթան կեղև չի փրկի։
Ոմանք ասում են, թե սամոսան պետքարաշատ տապակված ուտեստ է, ու թխածը «իրական սամոսա» չէ։ Ոչ, որովհետև խրթխրթանությունը գալիս է ոչ թե յուղից, այլ ջերմությունից ու շերտերից՝ ֆիլոն, քսված յուղով ու շերտավորված, ջեռոցում կորցնում է խոնավությունը հենվելով հենվի՝ 200 աստիճանի կոնվեկցիայով, ու դառնում ոսկեգույն ու ապակյա, ինչպես տապակածը, բայց առանց ավելորդ ծանրության։
Միջուկը պատրաստվում է առաջուց սառած, որ խմորը չթրջվի փաթաթելիս. սա համբերության հարց է, ոչ հապճեպության։ Եթե միջուկը դեռ տաք է, շաղը սամոսան բաց է թողնում, ու կեղևը փշրվում է։
Չորս հոգու համար այս քանակը լիովին բավարար է, մանավանդ եթե կողքին դնես սոուսը, որը ոչ թե զարդարանք է, այլ հենարան՝ լայմի թթվությունը հանգում է համեմունքների խտությունը։
Ծաղկակաղամբը նախապես եփում ենք կարճ, մինչև այն դեռ դիմադրություն ունենա ատամին, ոչ թե փափկած լինի. սա կարևոր է, որովհետև հետո այն նորից ջերմության տակ է ընկնելու տապակի մեջ ու ջեռոցում։ Եթե առաջին եփումից արագ փափկացրել ես, վերջում ստանում ես շիլայի նման միջուկ։ Ծաղկակաղամբի փոխարեն կարելի է վերցնել ցանկացած բանջարեղեն, որը եփվելով պահում է իր ձևը. գազարը, օրինակ, նույն սկզբունքով աշխատում է։
Սոխն ու սխտորը տապակում ենք, մինչև սոխը ոսկեգույնից անցնի կարմրավունի. հենց այդ պահին համեմունքները բացում են իրենց ողջ բուրմունքը, ավելի վաղ կամ ավելի ուշ ավելացրած՝ կամ չեն բացվում, կամ այրվում են ու դառնանում։ Զիրան, գարամ մասալան, գինձը, կոճապղպեղը — սրանք բոլորը ուզում են տաք յուղ, ոչ թե տաք ջուր, որ իրենց յուղում լուծվող բուրավետ մասը անցնի ուտեստին։
Կարտոֆիլը եփած ու հովացրած, ոչ թե տաք, որ չփաթաթվի մածուկ, երբ կոպտորեն մանրացնում ենք. սա պահում է միջուկի կառուցվածքը, որ ամեն պատառում զգացվի կարտոֆիլի կտոր, ոչ միատարր զանգված։ Կանաչ ոլորն ավելացնում ենք վերջում, որ պահի իր թարմությունն ու մի քիչ ջրջան համը, իսկ անանուխը՝ նույնպես վերջում, թարմ, որ չկորցնի իր սառը բուրմունքը ջերմությունից։
Ֆիլո խմորը սիրուն աշխատելու համար պետք է մի քիչ կպչուն մնա, ոչ չորացած, այնպես որ աշխատելիս այն ծածկում ես խոնավ սրբիչով, մինչ հասանելի կտորները փաթաթում ես։ Սամոսաները քսում ենք յուղով երկու կողմից, ոչ թե զարդի համար, այլ որ ջերմությունը հավասար փոխանցվի, ու ամեն շերտը ինքնուրույն խրթխրթանա, ոչ թե կպած իրար։
Հայաստանի խոհանոցում լավաշը սովորաբար ամեն սեղանին է, ու այստեղ էդ սովորությունն օգտակար է. եթե ֻ֖ֆիլո խմոր չես գտնում, լավաշը, թեթևակի չորացած ու շերտավորված, կարող է փոխարինել, թեև խրթխրթան ավելի դժվար կստացվի՝ հարթ կառուցվածքի պատճառով։ Սոուսի համար անանուխն ու գինձը թարմ վերցրու, Հայաստանում դրանք ցանկացած շուկայում կան՝ դրա համար կանաչիի սովորությունն այստեղ հենվի գալիս է։ Ջեռոցի կոնվեկցիան տնային վառարաններում հաճախ ավելի թույլ է, քան պրո֖ ֆեսիոնալ վառարանում, այնպես որ ոսկեգույն գույնն է քո նշանը, ոչ թե ժամացույցը. եթե 15 րոպեից հետո դեռ գունատ են, թող ևս մի քանի րոպե։