AI-fotoSamosa
Samosa met een vulling van bloemkool, aardappel en doperwten, met een frisse yoghurtdip.
Labels worden automatisch bepaald op basis van de ingrediënten en kunnen onjuist zijn. Controleer de verpakking als dit voor jou belangrijk is.
Ingrediënten
- 200 g Bloemkool in kleine roosjes gesneden
- 1 stuks Ui fijngesneden
- 3 teentje Knoflook fijngesneden
- 2 tl Komijn gedroogd
- 1 snufje Cayennepeper
- 1 tl Garam masala
- 1 tl Gemalen koriander gedroogd
- 1 el Gember geraspt
- 300 g Aardappel gekookt, afgekoeld en grof geprakt
- 150 g Doperwten vers of diepvries
- 1 bosje Munt fijngesneden
- 1 pak Filodeeg
- Zout naar smaak
- Zwarte peper vers gemalen, naar smaak
- 3 el Olijfolie om te bestrijken en te bakken
Voor de dip
- 200 ml Griekse yoghurt
- 2 bosje Munt vers
- 2 bosje Koriander vers
- 1 tl Komijn gedroogd
- 2 teentje Knoflook geplet
- 1 stuks Limoen sap en fijngeraspte schil
- 2 stuks Limoen in partjes gesneden
Stappen
Kook de bloemkoolroosjes 2 minuten in een pan met kokend water en giet ze daarna af.
2 minVerhit de olie in een pan en fruit de ui en knoflook aan, voeg de specerijen en geraspte gember toe en meng goed. Voeg dan de aardappel, gekookte bloemkool, doperwten en munt toe en breng op smaak met zout en peper.
Snijd het filodeeg in rechthoeken van ongeveer 12 × 20 cm en bestrijk het deeg aan beide kanten met olie. Leg 2 el vulling in een hoek en vouw de hoeken om de vulling heen tot een driehoek. Vouw nog een paar keer verder tot het deeg op is, zodat elke samosa meerdere lagen filo heeft.
Verwarm de oven voor op 200 graden met hetelucht. Bestrijk de samosa's met olie en bak ze in de hete oven ongeveer 15 minuten, tot ze knapperig en goudbruin zijn.
15 minDoe voor de dip alle ingrediënten in een blender en mix tot een gladde massa. Breng op smaak met zout, peper of limoen naar wens.
2 min
Een samosa is eigenlijk een klein pakketje gaarheid: alles erin is al gaar of gaar-genoeg voordat het de oven ingaat, en de oven moet alleen nog het deeg laten knapperen en de vulling door-en-door warm maken. Dat is het mechanisme waar dit recept op draait. Aardappel, bloemkool en erwten koken (of blancheren) je vooraf tot zacht; wat er daarna in de oven gebeurt is geen garen meer maar bruinen en knapperig maken van de buitenkant. Snap je dat onderscheid, dan snap je waarom de oventijd hier maar een ondergrens is en geen wet.
Wat bepaalt dus het resultaat? Niet de klok, maar drie signalen: de bloemkool moet van rauw-hard naar "geeft iets mee onder je vork" gaan in het kookwater, de ui in de pan moet van scherp-wit naar goudkleurig en zoetig gaan — dat is de suiker die vrijkomt — en het filodeeg moet in de oven van bleek en buigzaam naar stug en goudbruin gaan. Zie je dat laatste, dan is hij klaar, ongeacht of de klok 13 of 17 minuten zegt.
Het is een antipasto, een voorgerecht om mee te beginnen: klein, met de handen te eten, en de scherpe, frisse dip erbij om het vette, kruidige binnenste te breken. Vier mensen, twintig minuten voorbereiden, twintig minuten bakken — maar reken die laatste twintig als richting, niet als eindstation.
De vulling is in wezen Indiaas straatvoer omgezet naar wat een gewone keuken aankan: aardappel als drager van smaak en vulling (hij neemt kruiden makkelijk op en bindt zonder veel moeite), bloemkool voor textuur en een beetje weerstand onder de tand, erwten voor zoetheid en kleur. Heb je geen bloemkool, dan kijk je naar het criterium: iets dat kort gegaard nog een beetje bite houdt en niet wegvalt in de prak — wortel in kleine blokjes kan dat net zo goed.
De specerijen — komijn, garam masala, koriander, cayenne, gember, knoflook — doen samen één ding: ze geven de aardappel, die zelf nauwelijks smaak heeft, een reden van bestaan. Komijn eerst even laten meegaan in de hete olie is hier de stilzwijgende logica: droge specerij in vet laat de aromatische oliën vrijkomen, in water gebeurt dat niet. Daarom gaat de komijn samen met ui en knoflook de pan in, niet pas bij de aardappel.
Sommigen zeggen dat je verse munt moet vervangen door gedroogde als je die niet hebt. Nee, want gedroogde munt wordt bitter en stoffig waar vers fris en koel moet zijn — gebruik dan liever iets vers dat op dezelfde manier werkt, zoals koriander of bieslook, in plaats van dezelfde plant in dode vorm.
Het filodeeg is de zwakste schakel in een Nederlandse keuken, niet om het deeg zelf maar om de droogte: filo scheurt zodra hij uitdroogt, en een gewoon huishoudelijk keukenklimaat — verwarming aan, droge lucht — doet dat sneller dan je denkt. Vandaar die olie aan beide kanten: niet voor smaak alleen, maar om een vochtbarrière te leggen die het deeg soepel houdt tot het de oven in gaat. Werk je er dus traag aan, dek de rest dan af met een vochtige doek. Geduld hier is geen deugd maar een ingrediënt: haast je, dan scheurt het deeg en valt de vulling eruit nog voor hij knapperig is geworden.
De oven op 200 graden heteluchtstand is een aanname die bij de meeste thuisovens wel klopt, maar huishoudelijke ovens variëren nogal in hoe trouw ze die temperatuur halen — vandaar dat het signaal (goudbruin, knapperig aan de randen) boven het getal staat. Kijk na een jaar of tien minuten even, niet om te meten maar om te zien waar je zit.
De dip is koel tegenover warm, zuur tegenover vet: yoghurt, munt, koriander, limoen en knoflook samen geblend geven precies de tegenhanger die de gekruide, gebakken samosa nodig heeft. Heb je geen verse koriander — niet iedereen lust hem, dat is eerlijk — dan werkt het criterium nog steeds met alleen munt en wat extra limoenschil: fris, zuur, groen. Dat is wat de saus moet doen, de precieze kruiden zijn onderhandelbaar.
·