Laurierblad

Kijk eens goed naar een laurierblad voordat je het in de pan gooit. Een goed blad is grijsgroen, niet vaal bruin, en breekt met een kort, droog geluidje als je het buigt. Ruik eraan: het moet fris en een beetje kruidig geuren, bijna balsemachtig. Ruikt het naar niks, dan voegt het ook niks toe aan je soep, hoe lang je het ook laat trekken.

Mensen zeggen weleens: een laurierblad moet je er snel weer uit vissen, anders wordt de smaak bitter. Nee. Het blad is stevig en taai, en geeft zijn geur juist heel langzaam af. Daarom hoort het thuis in gerechten die uren op het vuur staan: een bouillon, een stoofpot, een ragout. Pas na lang sudderen proef je de volle, houtige en kruidige diepte die het blad te bieden heeft.

De fout die uit dat misverstand ontstaat: mensen halen het blad al na een kwartier uit de pan, denken dat ze te laat zijn, en missen zo juist het beste deel van de smaak. Laat het gerust de hele kooktijd meestoven. Vis het er pas aan het einde uit, want de bladstructuur zelf blijft taai en oneetbaar. Bewaar je bladeren droog en donker, dan blijven ze maanden goed ruiken.