Rode biet

Neem de biet, en je proeft een smaak die je nergens anders vindt. Die diepe, aardse geur die opstijgt als je hem doorsnijdt, hoort gewoon bij de biet — ruik er eens goed aan, dat is zijn handtekening. Een goede biet voelt zwaar aan in de hand, zwaarder dan je verwacht op basis van zijn formaat. Licht en sponzig? Laat hem liggen, hij is binnenin al houtig en droog geworden. De schil moet strak zijn, zonder rimpels, zonder zachte plekken. Snijd hem open en kijk naar de kleur: donker, egaal, mooi van doorsnede. Zie je fijne, lichtere ringen? Dat is gewoon het patroon van deze biet, niet meer dan dat — koop hem gerust, kijk vooral naar gewicht en schil.

Sommigen zeggen: hoe roder de biet, hoe zoeter hij is. Nee! Kleur zegt niets over smaak, alleen over de variëteit. Een lichtere biet kan zoeter zijn dan een bloedrode. Wie op kleur koopt in plaats van op gewicht en geur, komt thuis met een biet die er prachtig uitziet op het bord, maar flets en waterig smaakt in de mond — en dan krijgt de biet de schuld, terwijl de keuze in de winkel al fout ging.