Olej słonecznikowy

Olej słonecznikowy to olej, który najpierw patrzy na ciebie z pola żółtymi głowami, a potem ląduje na patelni. Tłoczy się go z pestek słonecznika i właśnie dlatego, kiedy jest dobry, pachnie ciepło i słonecznie. Wybieraj go na nos i na oko: niech będzie czysty, bez goryczki, bez zapachu starego, zjełczałego tłuszczu. Kolor niech będzie jasny, klarowny, bez osadu na dnie butelki. Nalej odrobinę na dłoń, rozetrzyj — powinien pachnieć pestkami, nie farbą czy stęchlizną.

Niektórzy mówią: olej rafinowany to olej bez żadnej wartości, goła chemia. Nie! Weź go do ręki — jest przejrzysty jak łza, niemal bez zapachu, i taki właśnie ma być. To wciąż czysty tłuszcz: sto gramów to osiemset osiemdziesiąt cztery kilokalorie, zero białka, zero węglowodanów. Takie proste.

Ten błąd z „olejem bez wartości” prowadzi do kuchennej głupoty: ludzie leją go bez umiaru, myśląc, że i tak nic nie znaczy. A kiedy wlejesz go za dużo, poczujesz to od razu w ręce i na języku — jedzenie robi się ciężkie, tłuste, lepi się do podniebienia zamiast chrupać lekko. Miej to w głowie przy smażeniu i pieczeniu.