Foto me AIFrittelle me Mollë
Rrathë molle të njomë në brumë vanilje, të skuqura në ngjyrë të artë dhe spërkatur me sheqer pluhur.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 2 copë Mollë rreth 350 g
- 1 copë Vezë
- 20 g Sheqer
- 130 g Miell
- 130 g Qumësht
- 1 lugë çaji Aromë vanilje
- 1 majë Kripë
- Vaj vegjetal për skuqje
- Sheqer pluhur për spërkatje
Hapat
Në një tas bashkoni të verdhën e vezës me sheqerin dhe përzieni me mikser derisa të bëhet kremoze.
Shtoni gradualisht miellin e situr dhe qumështin, duke i alternuar, që brumi të bëhet i njëtrajtshëm.
Shtoni aromën e vanilies dhe një majë kripe, përzieni.
Rrahni të bardhën e vezës derisa të bëhet shkumë e dendur dhe përfshijeni butësisht në brumë.
Mbulojeni brumin dhe lëreni në frigorifer.
30 minLani mollët, qëroni lëkurën dhe prejini në feta rrethore rreth 1 cm të trasha. Hiqni bërthamën.
Zhytni çdo fetë molle në brumë me ndihmën e një pinse kuzhine.
Ngrohni vajin për skuqje në rreth 170 gradë.
Skuqni fetat e mollës në brumë nga të dyja anët derisa të marrin ngjyrë të artë.
Vendosini frittellet gati në një peshqir kuzhine ose peceta letre.
Spërkatini me sheqer pluhur dhe shërbejini të ngrohta.
Kjo është një gjë e thjeshtë: feta molle, të veshura me një brumë të lehtë, që bien në vaj të nxehtë dhe dalin krokante jashtë, të buta brenda. Nuk është byrek, nuk kërkon durimin e shtresave — por kërkon diçka tjetër: durimin për ta lënë brumin të pushojë dhe sytë për të njohur vajin e gatshëm.
Suksesi varet nga tre gjëra: brumi të jetë i ajrosur e jo i rëndë, molla të pritet njëlloj që të skuqet njëtrajtshëm, dhe vaji të jetë në temperaturën e duhur kur hidhet fetë e parë — jo më vonë, jo më herët.
Një mit që dëgjohet shpesh: "sa më shumë vezë e sheqer, aq më mirë bëhet brumi". Jo, sepse brumi i frittelles nuk duhet të jetë ëmbëlsirë më vete — ai është vetëm një mantel i hollë që lë mollën të flasë. Shumë sheqer në brumë e djeg shpejt jashtë para se molla të piqet brenda.
Të verdhën e vezës e rrahim me sheqerin jo thjesht për t'i bashkuar, por për të futur ajër dhe për të tretur sheqerin plotësisht — nëse e ndjeni me gishta dhe është ende kokrrizor, vazhdoni të rrihni, se kokrrizat e papërtuara mbeten si pika të forta në brumë të gatshëm.
Miellin dhe qumështin i shtojmë nga pak e alternuar, se nëse hidhet gjithë mielli njëherësh, formohen cungë që më vonë nuk shkrihen dot, sado të rrihni. Nëse nuk keni miell të bardhë të zakonshëm, çdo miell i hollë bën punë, por rezultati ndryshon pak në trashësi.
E bardha e vezës rrihet veç dhe futet në fund, me dorë të lehtë, jo me mikser — kjo është pjesa që bën brumin të "fryhet" në vaj dhe jo të mbetet i rëndë e i yndyrshëm. Nëse e përzieni me forcë, shkumëzimi humbet dhe frittella del e ngjeshur, pa atë lehtësi që e bën të pëlqyeshme.
Pushimi në frigorifer nuk është kapriço, është kohë që brumi të qetësohet dhe glutina e miellit të mos tërheqë shumë kur ta skuqni — kështu brumi ngjitet mirë te molla dhe nuk rrjedh në vaj. Durimi këtu është përbërës, jo detaj dekorativ.
Mollën e zgjedhim jo për emrin e saj, por për kriterin: të jetë e fortë, jo e lëngshme, se nëse lëshon shumë lëng ndërsa skuqet, brumi rrëshqet dhe nuk mbetet ngjitur. Feta rreth 1 cm siguron që molla të zbutet brenda pa u djegur jashtë mantelli — më e trashë, qendra mbetet e papjekur; më e hollë, humbet në vaj.
Vaji në rreth 170 gradë njihet pa termometër: hidhni një pikë brumë brenda — nëse fluturon në sipërfaqe me flluska të vogla të dendura, vaji është gati. Nëse vaji nuk është mjaftueshëm i nxehtë, brumi pi vaj dhe del i rëndë e i lagësht; nëse është shumë i nxehtë, jashtë nxihet para se molla brenda të zbutet.