Foto me AIPlumkek me qershi
Plumkek i butë e me erë vanilje, i mbushur me qershi të freskëta — një ëmbëlsirë e thjeshtë për çdo rast.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 350 g Qershi
- 200 g Miell
- 180 g Gjalpë
- 50 g Niseshte patate
- 1 copë Pluhur pjekjeje
- 1 copë Vanilinë
- 3 copë Vezë
- 180 g Sheqer
- Kripë sipas shijes
- Sheqer pluhur sipas shijes
Hapat
Përziejmë gjalpin e zbutur me sheqerin duke përdorur një tel rrahës.
Shtojmë vezët një nga një, kripën dhe vanilinën, përziejmë derisa të marrim një masë kremoze homogjene.
Në një tas tjetër përziejmë miellin, pluhurin e pjekjes dhe niseshtenë, i shtojmë gradualisht kremit.
Lajmë qershitë dhe heqim bërthamat, duke prerë lehtë anash.
Vendosim qershitë në një qese, shtojmë pak miell dhe tundim derisa kokrrat të mbulohen me miell.
Lyejmë formën me gjalpë dhe e veshim me letër pjekjeje.
Derdhim gjysmën e brumit, e shtrijmë, vendosim gjysmën e qershive, duke i shtypur pak.
Shtojmë pjesën tjetër të brumit dhe vendosim pjesën tjetër të qershive sipër.
Piqet në furrë me ventilim të ngrohur paraprakisht në 160 gradë për 1 orë.
60 minKontrollojmë gatishmërinë me një shkop druri; nëse është nevoja, piqet edhe 5–10 minuta shtesë.
E nxjerrim nga furra dhe e lëmë të ftohet në temperaturë ambienti para se ta nxjerrim nga forma.
E kthejmë plumkekun me kujdes që të mos çahet.
Para se ta shërbejmë, e spërkasim me sheqer pluhur përmes një site.
Plumkeku me qershi është ai lloj ëmbëlsire që dëshmon vetë nëse e ke bërë mirë: nëse nuk çahet kur e kthen nga forma, e ke bërë mirë, nëse çahet, diku ke nxituar. Nuk është recetë e vështirë, por ka dy pika ku shumica rrëshqasin — brumi dhe qershitë — dhe nëse i njeh ato dy pika, pjesa tjetër shkon vetë.
Suksesi varet kryesisht nga uji. Qershia ka shumë lëng, dhe ai lëng, kur piqet, do të dalë diku. Nëse e lë të dalë në brumë pa kontroll, merr një plumkek i lagësht në mes, që nuk piqet dot deri në fund sado kohë ta mbash në furrë. Prandaj ka një hap që duket i parëndësishëm — miellimi i qershive — por është pikërisht ai që vendos a do ta kesh brumin të ngritur apo të fundosur.
E dyta është gjalpi. E përzien me sheqerin jo thjesht për ta "bashkuar", por për të futur ajër brenda. Ai ajër është ajo që e bën plumkekun të ngrihet, jo pluhuri i pjekjes vetëm. Nëse gjalpi është ftohtë, nuk kap ajër, rrotullohet i ngurtë rreth teli dhe masa mbetet e rëndë.
Furra shtëpiake e njeh vetë shtëpinë — 160 gradë është pikë nisjeje, jo ligj. Disa furra e dinë, disa gënjejnë pak. Prandaj shkopi i drurit në fund nuk është formalitet, është gjyqtari i vetëm i besueshëm.
Gjalpi duhet i zbutur, jo i shkrirë. I zbutur do të thotë që gishti e fut lehtë brenda, por formën e mban ende. Nëse e shkrin, humbet pikërisht atë ajër për të cilin flisnim — e rrah, rrah, dhe nuk ngrihet kurrë mirë sa duhet. Nëse nuk ke kohë ta presësh të zbutet vetë, e pret në kubikë të vegjël, ashtu zbutet më shpejt pa u shkrirë.
Niseshteja e patates këtu nuk është zbukurim, është mjet. Thith lëngun që del nga qershitë dhe e mban brumin më të lehtë, më pak elastik si goma — miell i plotë vetëm e lë brumin të rëndë. Nëse nuk e ke niseshtenë e patates, zëvendësohet me kriter të thjeshtë: diçka që thith lagështi pa shtuar shije të vetën — niseshte misri bën të njëjtën punë.
Vezët shtohen një nga një, jo të treja njëherësh, sepse masa e gjalpit me sheqer i pranon mirë vetëm nga pak në herë; nëse i hedh të gjitha njëherësh, kremi ndahet, duket si i prerë, dhe pastaj është e vështirë ta mbledhësh përsëri. Kjo nuk e prish gjellën fare, por e bën brumin më pak të njëtrajtshëm.
Qershitë — e rëndësishme është t'i heqësh bërthamat pa i shtypur shumë, se sa më pak lëng të nxjerrin tani, aq më pak problem do kesh brenda furrës. Nëse s'gjen qershi të freskëta, qershi të ngrira funksionojnë, por duhen shkrirë dhe tharë mirë me peshqir letre para se t'i miellosh — sepse ngrirja nxjerr edhe më shumë lëng se ajo e freskët.
Pluhuri i pjekjes dhe vanilina janë ndihmës, jo zemër e recetës — pa to plumkeku del më i rrafshët e më pak aromatik, por nuk prishet. Kripa në masën e ëmbël nuk shtohet për t'u ndjerë si kripë, por për të theksuar ëmbëlsinë — një majë e vogël mjafton, nuk është gabim ta harrosh krejt.
Durimi këtu është pikërisht në fund: të presësh të ftohet para se ta kthesh nga forma. Nxehtë, brumi është ende i butë brenda dhe çahet lehtë; i ftohur, struktura zë vend dhe del i plotë. Kjo pritje nuk shkruhet gjëkundi me minuta, por është pjesë e recetës njësoj si çdo përbërës tjetër.
·