Պեննե ռոմանեսկոյով, բեկոնով և պեկորինոյով

Ռոմանեսկոն այստեղ կարելի է փոխարինել ցանկացած կծիկավոր կամ ծաղկակաբոստանային բանջարեղենով, որը դիմանում է կրկնակի ջերմային մշակման ու չքանդվում շիլայի մեջ։ Հիմնական պայմանը մեկն է՝ բանջարեղենը ջրից հանելուց հետո պետք է մնա մի փոքր կարծր, որ տապակի մեջ չքանդվի, այլ միայն ներծծի ճարպն ու համը։

Ապխտած բեկոնն այստեղ ոչ միայն համ է տալիս, այլև ճարպ, որի վրա եփվում է ռոմանեսկոն։ Եթե բեկոն չկա, պետք է փնտրել որևէ այլ ապխտած խոզի մսամթերք՝ հիմնական պայմանը ապխտումն է ու ճարպի քանակը, քանի որ հենց այդ ճարպը փոխարինում է ձեթին հետևյալ քայլում։

Պեկորինո ռոմանոն վերջում ավելացվում է ոչ պատահական տեղում։ Պանիրը սոուսի մեջ պետք է հալվի ջերմությունից, ոչ եռումից, այլապես կաշկամվի ու կտորներով կմնա մակարոնի վրա, փոխանակ հարթ ծածկույթ կազմելու։ Եթե պեկորինո չկա, պետք է վերցնել որևէ կարծր, աղի, հասունացած ոչխարի կամ կովի պանիր՝ ուժեղ, սուր բնույթով, քանի որ հենց դա հակադրվում է ապխտածի ու բանջարեղենի մեղմությանը։

Համբերությունը այստեղ դրսևորվում է ռոմանեսկոյի տապակելու պահին. կափարիչի տակ նրան պետք է ժամանակ, որ գոլորշին ներսից փափկացնի, առանց դրսից ածխացնելու։ Շտապողը կստանա դրսից մուգ, ներսից դեռ կրակ կտրուկ բանջարեղեն։

Հայաստանի խոհանոցում այս ուտեստը առանց կանանչու լավ է անում, բայց մի փունջ թարմ կանաչի՝ քիմիոն կամ նույնիսկ պարսլիա, վերջում ցանված, կարող է փոխարինել իտալական բազիլիկին ու տալ իր տեղական շունչ։ Լավաշը սեղանի վրա ավելորդ չէ, բայց սա մակարոն է, ուր հացը ուղեկցում է, ոչ հիմնական դեր խաղում։