Chiazaad

Chiazaad, kijk er niet op neer omdat het zo klein is. Leg het in vocht en wacht. Je ziet het gebeuren: wat eerst los en droog ligt, trekt de vloeistof naar zich toe en wordt dik, glanzend, lepelbaar. Meer hoef je er niet van te weten. Roer er met een lepel in en voel het: eerst nog vloeibaar, na een tijdje zwaar en samenhangend. Dat is chiazaad op zijn best.

Koop je chiazaad, kijk dan naar de korrels: droog, los, niet aan elkaar geklonterd. Ruik eraan. Ruikt het muf of een beetje als oude olie, laat het liggen — dat is geen chiazaad meer om in huis te halen.

Sommigen zeggen: je roert het erdoor en eet het meteen op, net als sesamzaad over een salade. Welnee! Chiazaad heeft tijd nodig. Negeer je dat, dan krijg je geen romige pudding maar een drankje vol knisperende korreltjes tussen je tanden — vervelend, en zonde van een mooi ingrediënt. Geef het zijn rust, liever een nacht in de koelkast, en wacht tot het dik aanvoelt en glanzend oogt. Pas dan proef je waar chiazaad goed voor is.