Karnemelk

Karnemelk. Zo'n woord dat iedereen kent, maar niemand goed uitlegt. Vroeger bleef het over nadat de boter zich had afgescheiden van de room. Vandaag krijg je meestal iets anders in het pak: verse melk die aangezuurd is. Het resultaat lijkt erop, de herkomst niet.

Kies karnemelk op geur en kijk naar de datum. Vers ruikt het fris en zuivelachtig, zacht zuur, nooit scherp of bitter. Proef een slokje: het moet aangenaam fris aanvoelen in de mond, niet bijtend. Ruik je iets scherps of bitters, dan laat je het staan. Schud het pak eens goed en schenk het in een glas: de inhoud moet er romig en gelijkmatig uitzien, zonder grove klontjes.

Sommige mensen zeggen: karnemelk is gewoon magere melk met een zuurtje. Dat klopt maar half. Giet een scheutje in een glas en je ziet meteen dat het dikker is dan melk, met een duidelijk zurige geur die melk niet heeft. Wie het zomaar één-op-één vervangt in een pannenkoekenbeslag of een soepje, merkt dat niet alles hetzelfde reageert: kook je het te hard door, dan loop je het risico dat het gaat schiften. Karnemelk vraagt om respect voor zijn eigen aard, niet om een vervanging voor het gemak.