Kokosrasp

Kokos noemen wij een noot, maar wie ooit een kokosnoot heeft opengehakt, weet beter: het is de vrucht van een palm. Pak een handvol gedroogde kokosstukjes en wrijf ze tussen je vingers: ze zijn droog, licht en vallen los uit elkaar, bijna als zand. Kauw er eens op: het blijft taai en vezelig onder je tanden, en pas na een tijdje proef je de zoetheid echt doorkomen.

Kies kokos op geur, niet op kleur. Vers vruchtvlees ruikt zoet en licht, bijna naar room. Ruikt het muf of een beetje zuur, leg het dan terug. Plakken de stukjes aan elkaar in natte klontjes, ruik dan nog eens goed voor je koopt, en kies liever losse, droge stukjes.

Sommigen zeggen: kokos is mager, want het is fruit, geen noot. Nee! Kijk naar de cijfers: 64,53 gram vet per honderd gram, 660 kilocalorieën. Dat is geen lichte snack. Wie dat misverstand gelooft, strooit kokosrasp rijkelijk over een dessert, alsof het niets toevoegt — en dan is het gerecht ineens een vetbom, terwijl je dacht dat je iets lichts had gemaakt.