Okra

Okra to warzywo, które trzeba zrozumieć, zanim się je ugotuje. W strąkach jest substancja śluzowata, która pod wpływem ciepła i wilgoci wychodzi na wierzch i zagęszcza wywar — dlatego okra tak dobrze czuje się w zupach i gulaszach, gdzie ten śluz pracuje jak naturalny zagęstnik. To nie jest wada, to jej natura.

Wybieraj strąki młode, sztywne, jasnozielone, bez przebarwień. Ściśnij delikatnie — powinny być jędrne i łamać się z trzaskiem, nie uginać się jak szmatka. Powąchaj: świeża okra pachnie zielono i czysto, bez kwaśnej nuty.

Niektórzy mówią: okra jest śliska i nieapetyczna, lepiej ją unikać albo maskować mnóstwem przypraw. Nieprawda! Ten śluz to atut, nie problem — wystarczy go odpowiednio wykorzystać.

Błąd, do którego prowadzi takie myślenie, jest prosty: ludzie gotują okrę za długo albo smażą ją byle jak, żeby "zabić" śluz, i w efekcie dostają rozmokłe, bezkształtne strąki bez charakteru. A wystarczy pilnować jej w garnku: wywar robi się gęstszy i błyszczący, a strąki są miękkie, lecz nadal trzymają kształt i zachowują żywą zieloną barwę — wtedy wiesz, że okra zrobiła swoje.