Pieprz biały

Pieprz biały otrzymuje się z dojrzałych owoców rośliny Piper nigrum, pnącza uprawianego w strefie tropikalnej. Dojrzałe, czerwone owoce moczy się w wodzie, a następnie usuwa się ich zewnętrzną łupinę, pozostawiając jasne, gładkie ziarno. W odróżnieniu od pieprzu czarnego, który powstaje z niedojrzałych owoców suszonych razem z łupiną, pieprz biały ma aromat wyraźnie bardziej stonowany, z nutą ziemistą. Dobry pieprz biały ma barwę kremowobiałą do jasnoszarej, ziarna są gładkie i jednolite, bez resztek łupiny. Zapach powinien być czysty, bez woni stęchlizny czy pleśni, a w smaku wyczuwalna jest wyraźna ostrość. Przechowuje się go w całych ziarnach, w szczelnie zamkniętym pojemniku, w suchym i ciemnym miejscu, a miele się go tuż przed użyciem, ponieważ zmielony pieprz szybciej traci aromat. W kuchni stosuje się go w jasnych sosach i zupach oraz w daniach z ryb i drobiu, gdzie ciemne cząstki pieprzu czarnego byłyby niepożądane. Sto gramów tej przyprawy dostarcza 296 kcal oraz 10,4 g białka, 2,12 g tłuszczu i 68,61 g węglowodanów. Warto spróbować obu rodzajów pieprzu obok siebie, gdyż różnią się one nie tylko ostrością, lecz przede wszystkim charakterem aromatu, co łatwiej ocenić, porównując je bezpośrednio, niż opierając się na samym wyglądzie przyprawy.