Foto me AIPite me bukë bajate dhe kungull të njomë
Pite e thjeshtë nga bukë bajate dhe kungull i njomë, pjatë ekonomike për të mos hedhur bukën bajate.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 300 g Bukë bajate
- 200 ml Qumësht
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
- 90 g Parmixhano
- 2 copë Vezë
- 200 g Kungull i njomë
- Vaj ulliri sipas shijes
- 60 g Proshutë
- 80 g Djathë provolone
Hapat
Fërkoni kungujt e njomë në rende, kripini dhe vendosini në kullesë për 30-60 minuta që të dalë lëngu i tepërt.
45 minThërrmoni bukën bajate në copa dhe lagni me qumësht. Shtypni bukën me duar derisa të zbutet.
Shtoni kripën, piperin e zi, parmixhanon dhe vezët, përzieni deri sa të bëhet homogjene, pastaj shtoni kungujt.
Veshni me letër furre një tavë me diametër 24 cm. Vendosni gjysmën e masës, shtrijeni në shtresë duke formuar një bordurë.
Mbushni me djathë provolone dhe proshutë.
Mbulojeni me pjesën tjetër të masës së bukës, spërkatni me parmixhano dhe me vaj ulliri.
Piqeni në furrë të paranxehur në 170 gradë me ventilim rreth 30 minuta.
30 min
Kjo s'është byrek, por i ngjan nga familja — një pite e mbyllur, ku brumi s'është brumë fare, është bukë bajate e ringjallur me qumësht dhe vezë. Ideja është e thjeshtë dhe e vjetër: buka e thatë e djeshme nuk hidhet, lahet dhe i jepet jetë e dytë. Suksesi varet nga dy gjëra që duken të vogla por nuk janë: sa mirë e nxirrni lëngun e kungullit dhe sa e njomë e lini masën e bukës — jo e lëngshme, por e butë sa të mbahet vetë në formë.
Brenda ka proshutë dhe provolone, pra qendra e pites është e lagësht dhe me shije të fortë, ndërsa lëvozhga prej buke e mban të gjithën bashkë si një enë e butë. Nuk ka asnjë sekret kuzhine të madh këtu — vetëm respekt për faktin që buka bajate, kungulli dhe djathi, kur i trajton si duhet, bëjnë një gjellë të plotë, jo mbeturina.
Mos prisni shkëlqim prej saj si nga byreku juaj me shtresa krokante — kjo pjekje tjetër lëvizje bën, buka bëhet shtrat i butë, jo gur i thyer. Një kos anash, siç jeni mësuar me çdo vakt, i shkon mirë, sepre prerja e pites del e ngopur dhe e dendur, dhe freskia e kosit e lehtëson gojën.
Kungulli i njomë ka ujë shumë, kjo s'është e fshehtë për askënd që ka gatuar me të. Nëse e hidhni drejt e në masë pa e shtrydhur, uji del gjatë pjekjes dhe ju merrni jo pite, po llucë me erë kungulli. Prandaj rendoset, kripet dhe lihet në kullesë — kripa tërheq ujin jashtë, s'është stil, është fizikë. E meta e vërtetë s'është «harrova kullesën», është «nuk e dija pse e bëj», prandaj tani e di: gjysmë ore e sipër derisa ta shtrydhni dhe ta ndieni më të lehtë në dorë, kaq mjafton.
Buka bajate këtu s'është mbetje, është lënda kryesore — zëvendëson brumin. Kriteri për të: duhet të jetë e thatë mjaftueshëm sa të thithë qumësht pa u bërë llom, por jo aq gurtë sa të mos zbutet kurrë. Nëse buka është shumë e freskët, nuk thith si duhet dhe masa del e ngjitshme; nëse është shumë e vjetër dhe e fortë, lëreni pak më shumë në qumësht, ose shtoni pak më tepër qumësht sesa receta, derisa ta ndjeni të zbutur plotësisht me duar — kjo është shenja, jo koha.
Parmixhano dhe vezët bëjnë punën e «ngjitësit»: vezët lidhin, djathi jep kripë e shije të thellë. Nëse s'keni parmixhano, çdo djathë i fortë, i pjekur, me shije të fortë e të kripur zë vendin — kriteri është fortësia dhe shija e theksuar, jo emri në etiketë. Provolone brenda zgjidhet si djathë shkrirjeje — ngroh, zbutet, bashkohet me proshutën. Nëse s'e gjeni, merrni çdo djathë që shkrihet mirë dhe s'është i njelmët shumë, sepse parmixhano sipër tashmë e mban kripën.
Furra shtëpie me 170 gradë dhe ventilim bën punë të mirë këtu sepse ngrohja e barabartë e shpërndarë nga ventilatori thahet buka e sipërme njëtrajtshëm, kurse në furrë pa ventilim rrezikoni një faqe të djegur dhe tjetrën të papjekur — nëse keni vetëm furrë klasike, kthejeni tavën në gjysmë të kohës. Shenja e gatishmërisë s'është minuta, është pamja: sipërfaqja merr ngjyrë kafe të artë dhe prek lehtë me gisht — nëse bie mbrapsht pa u fundosur, ka mbaruar.
Durimi këtu është dy herë: një herë kur prisni kungullin të lëshojë ujin, një herë tjetër kur prisni pitën të ftohet pak para se ta prisni — nxehtë e sapo dalë nga furra, qendra me djathë ende rrjedh dhe nuk mbahet në fetë. Dhjetë-pesëmbëdhjetë minuta ftohje janë pjesë e recetës, jo humbje kohe.