Foto me AISupë kremoze me qiqra sipas stilit provansal
Supë kremoze me qiqra, perime dhe barishte të njoma, e frymëzuar nga kuzhina provansale.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 500 g Qiqra
- 150 g Spinaq
- 1 copë Karotë
- 1 copë Patate
- 2 copë Qepë e njomë
- 2 lugë gjelle Barishte të copëtuara, të freskëta
- 2 lugë gjelle Vaj ulliri
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
Hapat
Lërini qiqrat të zbuten natën me gjethe dafine dhe alga kombu (ose thjesht në ujë).
Zieni qiqrat në shumë ujë për rreth 2 orë, duke shtuar kripën në fund.
120 minPrisni dhe skuqni lehtë qepën e njomë në një tenxhere me vaj ulliri.
3 minShtoni karotën dhe patatet të prera kubikë, skuqni pak minuta.
5 minShtoni qiqrat e ziera, erëzoni me kripë, piper të zi dhe barishte.
Mbulojeni dhe gatuajeni 35 minuta.
35 minShtoni spinaqin e larë.
Përzieni, prisni pak minuta dhe hiqeni tenxheren nga zjarri.
Ftoheni supën pak, pastaj përzieni me blender deri sa të marrë teksturë të njëtrajtshme.
Shërbejeni supën kremoze të ngrohtë me kruton dhe vaj ulliri.
Çfarë u ndryshua
Kemi zëvendësuar Spinaq pasi nuk gjendet zakonisht në tregun lokal.
Kjo është një supë kremoze qiqrash, trashë nga vetë qiqrat, jo nga krema a mielli. Suksesi varet nga dy gjëra: qiqra të ziera deri në fund dhe durim te zjarri i ulët kur shtohen perimet. Nëse qiqrat mbesin pak të forta, blenderi nuk arrin t'i bëjë kremoze, mbetet kokrrizore sa të duash, dhe atëherë e quajmë "supë fshati" për të mos pranuar gabimin.
Disa thonë se qiqrat zihen shpejt nëse shtohet sode buke në ujë. Jo, sepse soda zbut lëvozhgën, por prish shijen dhe e bën ujin të hidhëroj; më mirë lëri natën në ujë dhe prite kohën e vet, pa shkurtore.
Pjesa dytë e punës është karota dhe patatja: nuk skuqen për t'u skuqur, por për t'u zbutur pak në vaj para se të takojnë lëngun e qiqrave, që kështu e marrin shijen e vajit dhe të qepës, jo thjesht ujin. Nëse i hedh drejt e drejt në lëng pa i prekur më parë në vaj, supa del e saktë nga ana ushqyese, por pak e zbehtë në shije, sepse perimet nuk kanë pse të jenë pjekur paksa.
Qiqrat janë zemra e gjellës dhe prandaj trajtohen vetëm: zihen gjatë, në shumë ujë, dhe kripa shtohet në fund — jo më herët. Kripa e hershme e ngurtëson lëvozhgën e qiqrës dhe e mban kokrrën të fortë në mes, pavarësisht sa e zien më tej; kjo është e meta e vërtetë kur qiqrat "nuk duan të zbuten", jo moshë e keqe e tyre. Gatishmëria e qiqrës shihet kur kokrra shtypet lehtë mes gishtave, jo kur ka kaluar një orë e caktuar — ora është vetëm kufiri më i vogël, më poshtë prej saj mos shko.
Karota dhe patatja janë trupi i supës, ato që i japin dendësi pas blenderit. Zgjidhen sipas një kriteri: çdo perime e fortë, e amidhtë, që zbutet në zierje dhe nuk shpërbëhet në lëng të hollë, bën punë — kungull, panxhar i bardhë, qift dielli, çdo gjë e tillë. Patatja në veçanti është ajo që e bën supën të mbajë formë pasi kalon nëpër blender; pa të, supa rrjedh si ujë i trashë, jo si kremë.
Qepa e njomë dhe vaji i ullirit janë baza e shijes, ajo pjesë që duhet skuqur ngadalë, jo e fortë. Shenja e saktë: qepa kalon nga e bardhë-jeshile në të butë, gati transparente, jo e nxirë. Nëse nxihet, i gjithë lëngu merr shije të djegur dhe nuk largohet më, sa herë që e shton ujë a kripë mbi të.
Barishtet e freskëta shtohen si erëza të gjalla, jo si zbukurim fundor; prandaj hyjnë kur qiqrat tashmë janë në tenxhere, që të kenë kohë të lëshojnë aromën në lëng. Nëse nuk i ke të freskëta, kriteri është i thjeshtë: çdo gjethe aromatike e njohur për supa — majdanoz, kopër, selino gjethe — zëvendëson pa problem, vetëm mos i zini shumë gjatë, se humbasin erën.
Spinaqi futet në fund, pas gjithë gatimit të gjatë, sepse është gjethe e butë dhe nuk ka nevojë për kohë — mjafton ngrohja për t'u tretur brenda supës. Kjo është arsyeja pse hyn vetëm pak minuta para se tenxherja të hiqet nga zjarri: nëse e zien gjatë bashkë me pjesën tjetër, humb ngjyrën e gjallë dhe bëhet ngjyrë ulliri, jo gjë tjetër.
Në fund, blenderi kërkon një supë jo shumë të nxehtë për t'u përzier pa rrezik dhe pa u hedhur anash nga avulli. Kjo është pjesa ku durimi paguhet: prit pak minuta ftohje, pastaj bluaj. Shërbimi me kruton dhe pak vaj ulliri sipër nuk është zbukurim, është pjesë e shijes — kruton jep kafshim, vaji sipër jep aromë të freskët mbi atë të zier.