Elma

Elmayı eline aldığında önce ağırlığına bak. Hafif geliyorsa yerine bırak, içi boşalmış demektir. Taze elma elinde ağır durur, sanki özü sıkışmış gibi.

Şimdi dinle beni, elmanın hikâyesi kabuğunda yazılı. Sert, gergin bir kabuk istiyorsan, parlaklığına bakma, sana gülümseyen kabuğa bakma — kokusuna bak. Burnunu yaklaştır, hafif ve temiz bir koku almalısın. Mayhoş olması sorun değil, elmanın doğal kokusudur bu. Ama ekşimiş, mayalanmış gibi keskin bir koku alıyorsan uzak dur, henüz görünmese de içeride çürüme başlamıştır.

Bazıları der ki, elmanın kabuğu kırmızıysa tatlıdır, yeşilse ekşidir. Hayır! Kabuğun rengi çeşitten gelir, hangi ağaçtan geldiğinden, ne kadar güneş aldığından gelir — tatlılığından değil. Bu yanılgıya kapılan aşçı, salatasına ya da turtasına yanlış elmayı koyar, sonra neden tatlı çıkmadı diye şaşırır kalır.

Elmayı dilimledikten sonra hemen kullan, havayla buluşan et kararır, güzelliği kaçar. Limon suyu dök üstüne, taze kalsın. Fırında pişirirken kabuğunu soyma, o kabuk eti dağılmadan tutar, şeklini korur.