AI լուսանկարԽոզի սուկի բանջարեղենով
Խոզի սուկի՝ տապակած բանջարեղենի ու թարմ ռեհանի հետ, ավարտված սպիտակ գինով։
Բաղադրիչներ
- 8 հատ խոզի սուկի
- 1 հատ կարտոֆիլ
- 200 գ կանաչ ոլոռ
- 1 հատ բուլղարական պղպեղ
- 2 հատ ռեհան
- 4 ճ.գ. ձիթապտղի ձեթ
- աղ ըստ ճաշակի
- սև պղպեղ ըստ ճաշակի
- 125 մլ սպիտակ գինի
Քայլեր
Լվանում, մաքրում և մանր խորանարդիկներով կտրատում ենք կարտոֆիլն ու բուլղարական պղպեղը, տեղավորում ենք ամանի մեջ և թողնում մի փոքր հանգստանալ։
Մաքրում ենք կանաչ ոլոռը։
Տապակի մեջ լցնում ենք ձիթապտղի ձեթը, դնում ենք բանջարեղենն ու կանաչ ոլոռը, ավելացնում ենք ռեհանը, աղում և տապակում ուժեղ կրակի վրա։
Լցնում ենք սպիտակ գինին և թողնում, որ գոլորշիանա։
Խոզի սուկի կտորները դնում ենք տախտակի վրա՝ ցանում ենք աղ և պղպեղ, ցողում ենք ձեթով։
Տաքացնում ենք գրիլը և դնում ենք դրա վրա միսը, ձեթով քսված կողմով ներքև։
Տապակում ենք մի կողմից, վերին մակերեսը քսում ենք ձեթով։
Շուռ ենք տալիս միսը և տապակում մինչև պատրաստ լինելը։ Պատրաստության աստիճան՝ ներսում 70 °C։
Խոզի սուկին դնում ենք ափսեի մեջ՝ բանջարեղենի հետ, ցանում ենք սև պղպեղ և մատուցում ենք։
Սուկին (эскалоп) հենց այն տեսակի միսն է, որտեղ հապաղելն արդեն պատիժ է. բարակ կտոր, քիչ ճարպ, ուժեղ կրակ, և ոչ մի րոպե ավել։ Այս բաղադրատոմսում ամեն ինչ կառուցված է մեկ գաղափարի շուրջ՝ միսը եփել արագ ու ցամաք, իսկ կողքի բանջարեղենը՝ ավելի դանդաղ, որ երկուսը ժամանակի մեջ հանդիպեն ափսեի վրա։
Հաջողությունը կախված է ջերմաստիճանի զգացողությունից, ոչ թե ժամացույցից։ Կարտոֆիլն ու պղպեղը պետք է ստանան քիչ այրվածք, մուգ եզրեր, որ քաղցրություն հանեն, իսկ միսը՝ հասնի 70 աստիճանի ներսում, ոչ ավել, այլապես կստացվի չոր ու ենթակոշիկի նման։
Գինին այստեղ ոչ թե «համի համար» է, այլ գործիք. այն գոլորշիանալով քաշում է իր հետ կարտոֆիլի ու պղպեղի հոտը, կապում դրանք միասին։ Եթե գինի չկա, վերցրեք ջուր՝ մի կաթիլ քացախով, բայց իմացեք՝ այդ դեպքում համը կլինի ուրիշ, ավելի տափակ։
Ոմանք ասում են՝ միսը պետք է տապակել մեկ կողմից մինչև վերջ, հետո շուռ տալ։ Ոչ, որովհետև բարակ սուկին այդպես կչորանա մինչև երկրորդ կողմը հասնի։ Երկու կողմն էլ պետք է տեսնեն կրակը գրեթե հավասար ժամանակ, որ ջերմությունը անցնի մեջտեղով, ոչ թե մի կողմից այրվի, մյուսից մնա հում։
Խոզի սուկին ընտրելիս նայեք հաստությանը. եթե կտորը շատ հաստ է, նա ներսում կմնա հում, մինչև դրսից կայրվի։ Եթե շատ բարակ է, կչորանա մինչև կզգաք, որ պատրաստ է։ Ութ կտորը չորս հոգու համար նշանակում է երկուական կտոր յուրաքանչյուրին, ինչը այս տեսակի մսի համար ճիշտ չափաբաժին է. ոչ ծանր, բայց բավարար։
Կարտոֆիլն այստեղ ոչ թե կողմնակի է, այլ հենարան. նրա օսլան փափկանալով կլանում է ճարպը և գինու հոտը։ Կտրատեք փոքր, որ հասցնի եփվել նույն ժամանակում, ինչ պղպեղն ու ոլոռը, այլապես կստանաք կամ հում կարտոֆիլ, կամ փշրված պղպեղ։
Բուլղարական պղպեղը տալիս է քաղցրություն, որը հավասարակշռում է մսի յուղայնությունը։ Եթե չկա, վերցրեք ցուկկինի կամ սմբուկ, բայց ապա կրակի ժամանակը կարճացրեք, որ չդառնան շիլա։
Ռեհանը դրվում է տապակման սկզբում, ոչ վերջում, որովհետև այստեղ նպատակը հոտը ձեթի մեջ հալեցնելն է, ոչ թե թարմ տերևը պահպանելը։ Եթե ուզում եք նաև թարմ համ, պահեք մի քանի տերև կողքից և դրեք վերջում, ափսեի վրա։
Ձիթապտղի ձեթը չորս գդալ է, և սա ոչ ավելորդություն է, այլ հաշվարկ. մի մասը գնում է տապակի մեջ՝ բանջարեղենի համար, մյուսը՝ մսին քսելու, որ գրիլի վրա չկպչի և մակերեսը հավասար շիկանա։
Սեղանին, Հայաստանի սովորությամբ, դրեք լավաշ և մի բուռ թարմ կանաչի կողքին. սուկին յուղոտ է ու խիտ, լավաշը դրան ավելացնում է թեթևություն, իսկ կանաչին՝ թարմություն, որ ավելորդ չէ ոչ մի մսային ուտեստում։
·