Bonen

Kijk eens goed naar bonen voordat je ze koopt. De huid moet strak zijn, zonder rimpels, en de kleur gelijk over de hele boon. Zit er veel stof in de zak, of zie je kapotte, gebroken bonen tussen de hele? Laat die zak dan staan. Een boon met een echt oude kern blijft hard, hoe lang je hem ook kookt — daar helpt geen extra uur bij.

Je weekt bonen niet omdat het moet van een regel, maar omdat je ze de tijd geeft om zichzelf vol water te zuigen, rustig en gelijkmatig, tot in de kern. Dat de huid daarbij al snel rimpelt, hoeft je niet te verontrusten — dat hoort gewoon bij het weken. Sla je die stap over, dan duurt koken langer — niet erger, maar langer. Gaar gekookt worden bonen vanbinnen heerlijk romig.

Sommige mensen zeggen: zout tijdens het weken maakt de boon hard, dus nooit zout erbij. Nee! Een beetje zout in het weekwater helpt juist, het laat de huid soepeler worden. Wie dat zout uit angst weglaat, kookt vaak onnodig lang door, op zoek naar een zachtheid die met een beetje zout sneller was gekomen.

Ruik aan gedroogde bonen voordat je ze gebruikt. Vers ruikt naar niets vreemds, muffe bonen ruiken naar de kelder — die gooi je weg.