Zwarte bonen

Zwarte bonen, mijn vriend, zijn geen graan, wat de categorie ook beweert. Het zijn peulvruchten. Pak een handvol, laat ze door je vingers glijden. Ze moeten droog klinken, bijna als kiezelstenen, en de schil moet glanzen, strak om de boon heen, zonder barstjes of gaatjes. Pak er eentje tussen duim en vinger en knijp: hij moet keihard aanvoelen, geen zachte plekken, geen stof dat eraf komt. Zo weet je dat de boon in orde is, en pas na het koken wordt hij zacht en mals. Een boon die na lang koken nog steeds niet mals wordt, hoeveel water en tijd je er ook aan geeft, heeft te lang in een zak of pot gelegen voor hij bij jou kwam.

Sommige mensen zeggen: zout tijdens het weken maakt de schil taai, dus nooit zout gebruiken voor het koken. Onzin! Zout in het weekwater helpt juist, het laat de schil soepeler worden, niet harder. De angst voor zout komt van een oude misvatting, en die misvatting leidt tot een flauwe bonenschotel, want mensen zouten pas op het einde en dan is de smaak nooit diep in de boon getrokken.

Honderd gram rauwe zwarte bonen geeft je 341 kilocalorieën, 21,6 gram eiwit, 62,36 gram koolhydraten en 1,42 gram vet. Onthoud dat, en behandel je bonen met geduld.