Pestki słonecznika

Weź do ręki garść pestek słonecznika i powąchaj, zanim coś z nimi zrobisz. Dobre pachną orzechowo i lekko słodko, złe – stęchlizną albo farbą, i tego zapachu żadna przyprawa nie zamaskuje. Dlaczego tak łatwo jełczeją? Bo jest w nich mnóstwo tłuszczu – na sto gramów ponad pięćdziesiąt gramów, do tego dwadzieścia gramów białka i dwadzieścia węglowodanów, razem blisko 584 kilokalorie. Tłuszcz nienasycony, tak jak w każdym oleju, styka się z powietrzem i światłem – i traci świeżość, nabiera goryczki. Wybieraj pestki pełne, równe, bez ciemnych plamek. Weź jedną do ust: świeża jest chrupka, łamie się czysto i nie gorzknieje na języku. Niektórzy mówią, że suche ziarno się nie psuje, że może leżeć w szafce latami bez szkody. Nieprawda! Suchość chroni przed pleśnią, nie przed jełczeniem tłuszczu. Stąd błąd, który widzę w wielu kuchniach: ogromny zapas kupiony na wyrost, trzymany w cieple, blisko kuchenki. Sałatka wychodzi gorzka, a winy nikt nie szuka w pestkach słonecznika. Kupuj mało, trzymaj chłodno, w ciemności, i częściej wracaj po nowe.