Foto me AIAkullore me Lajthi
Një akullore kremoze me lajthi, me bazë vezësh, qumështi dhe kremi pana me çokollatë qumështi.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 75 g Lajthi
- 400 ml Qumësht
- 1 majë Kripë
- 5 copë Të verdha veze
- 75 g Sheqer
- 300 ml Krem pana
- 50 g Çokollatë qumështi
Hapat
Pjekni bërthamat e lajthisë në furrë në 175°C me ventilator 10 minuta, derisa lëkura të çahet.
10 minVendosini lajthitë në një leckë të pastër dhe fërkojini për t'u hequr lëkura plotësisht.
Grijini bërthamat e ngrohta të lajthisë në robotin e kuzhinës derisa të bëhen miell i imët lajthie.
Ngrohni ngadalë miellin e lajthisë, qumështin dhe kripën në një tenxhere deri në 90°C, duke përzier.
Hiqeni tenxheren nga zjarri dhe përziejeni me blender zhytës.
Kullojeni përzierjen përmes një site në një tas dhe lëreni mënjanë qumështin e lajthisë.
Rrihni të verdhat e vezëve me sheqerin derisa të merret një masë e ajrosur.
Ngrohni kremin pana, çokollatën e qumështit dhe qumështin e lajthisë në një tenxhere pothuajse deri sa të vlojë.
Hidheni ngadalë përzierjen e nxehtë të qumështit në tasin me masën e vezëve, duke përzier, pastaj kthejeni gjithçka përsëri në tenxhere.
Ngrohni, duke përzier, derisa temperatura të arrijë saktësisht 80°C — matni me termometër kuzhine.
Vendoseni kremin e lajthisë në frigorifer për 1 orë ose gjatë natës, pastaj rrihni në makinë akulloresh derisa të marrë konsistencën e dëshiruar.
60 minVendoseni akulloren në ngrirës për 2 orë para se ta servirni.
120 min
Kjo është një krem i pjekur, që pastaj ngrihet dhe përzihet — jo akullore e thjeshtë me gjalpë e sheqer, por anglez cream i vërtetë, ku vezët bëjnë punën e trashjes. Suksesi varet nga tre gjëra: lajthitë të pjekura mirë që të lëshojnë aromë, qumështi i lajthisë i kulluar mirë që të mos mbetet rëndë nën gjuhë, dhe kremi i vezëve i ngrohur deri aty ku trashet pa u kthyer në omëletë.
Pika më e rrezikshme është e fundit: nëse e kalon temperaturën, vezët koagulojnë dhe krem-i thahet në kokrriza — nuk e shpëton më, e hedh. Ndaj një termometër këtu nuk është luks, është siguria jote. Nëse s'ke termometër, shenja është kjo: kremi fillon të lëshojë avull të dendur dhe, kur e ngre lugën dhe e kalon gishtin mbi të, lë një vijë të pastër pa u mbushur përsëri menjëherë. Aty je afër, hiqe nga zjarri.
Pjekja e lajthive nuk është stil, është kimi: nxehtësia çan lëkurën dhe nxjerr vajrat aromatike që në arrën e papjekur flenë. Nëse s'i pjek, do kesh lajthi, por jo shijen e lajthisë. Disa thonë se lëkura mund të lihet, se "s'ndikon shumë" — jo, sepse lëkura është e hidhur dhe e ndjen në çdo kafshatë, prandaj e fërkon me leckë derisa bie.
Lajthitë janë shtylla e shijes, jo zbukurim. Zgjidhi të papjekura dhe me lëkurë, sepse lëkura ruan vajrat deri sa ti vendos t'i çlirosh me furrë. Nëse s'gjen lajthi, bajame ose arra mund të zëvendësojnë në parim — çdo arrore vajore që pjeket dhe lëshon aromë bën të njëjtën punë, por shija s'është e njëjtë, thjesht e krahasueshme.
Qumështi dhe kripa janë baza mbi të cilën "shkrihet" lajthia. Kripa aty nuk e bën të kripur, por e nxjerr aromën në pah — një majë gishti mjafton, s'duhet matur me peshore. Kullimi përmes sitës hiqet pjesët e trasha të lajthisë që s'u shkrinë dot; nëse e lë pa kulluar, do ndjesh rëndë në gojë në vend të kremit të lëmuar.
Të verdhat e vezëve janë trashësi e vërtetë e akullores — jo akulli, jo ajri, por proteina e vezës që mban strukturën kur i ftohet. Nëse i rrahësh pak kohë me sheqerin, masa nuk ngjitet si duhet dhe kremi del i rrallë; e di se ke mbaruar kur masa zbardhon dhe bëhet më e trashë, rrjedh ngadalë nga rrahësja si fjongo, jo si ujë.
Kremi pana dhe çokollata e qumështit shtojnë yndyrë — dhe yndyra është ajo që bën akulloren të butë në gojë, jo të akullt dhe kokrrizore. Pa yndyrë të mjaftueshme, akullorja del e fortë dhe me cula akulli pasi ngrin. Çokollata e qumështit zgjidhet për shkak të yndyrës së qumështit që ka brenda, jo thjesht për shije; mund të zëvendësohet me çdo çokollatë që shkrihet pa u ndarë, por mbaje parasysh se sa më e zezë çokollata, aq më pak e ëmbël del akullorja.
Hapi i ftohjes para se të futet në makinën e akullores nuk është formalitet. Nëse e fut të ngrohtë, akullorja formon kristale të mëdha akulli dhe del e rëndë, jo kremoze. Durimi këtu është përbërës — jo më pak se çokollata apo vezët. Dhe nëse s'ke makinë akullore, e rrah me pirun çdo 30 minuta derisa të ngrijë, thyen kristalet me dorë në vend të motorit; del më pak e lëmuar, por del.
Në kuzhinën shqiptare s'ka traditë të akulloreve shtëpiake si kjo, por struktura e saj — krem i pjekur ngadalë, pastaj i ftohur — s'është e largët nga kosi që bëhet me durim mbi sobë, lihet të piqet, pastaj ftohet. E njëjta logjikë: nxehtësia e kontrolluar ndërton strukturën, ftohja e fikson.