Foto me AIMus me tre lloje çokollate
Një musë e shtresuar me çokollatë të zezë, gianduja dhe të bardhë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 100 g Çokollatë e zezë
- 100 g Çokollatë gianduja
- 100 g Çokollatë e bardhë
- 500 g Qumësht
- 230 g Sheqer
- 15-20 g Xhelatinë
- 8 copë Të verdha veze
- 500 g Pana për rrahje
- 1/2 copë Bishtajë vanilje
Hapat
Ngrohni qumështin në një tenxhere.
Rrihni të verdhat e vezëve me 200 g sheqer derisa të marrin një masë të njëtrajtshme.
Derdhni masën e rrahur në qumështin e nxehtë dhe, duke përzier vazhdimisht, gatuajeni derisa të merrni një krem të njëtrajtshëm.
Shtrydhni xhelatinën e zbutur në ujë të ftohtë, shtojeni në krem dhe përzieni mirë.
Ndani tre llojet e çokollatës në enë të veçanta dhe shpërndani kremin e nxehtë mes tyre.
Përzieni çdo masë derisa të bëhet e njëtrajtshme.
Lëreni të ftohet derisa kremi të trashet.
Rrihni panën për rrahje me 30 g sheqer dhe ndajeni në tre pjesë.
Përzieni butësisht panën e rrahur me secilin krem çokollate.
Vendosni shtresën e parë të musës me çokollatë të zezë në enë.
Vendoseni në frigorifer për 5 minuta.
5 minVendosni shtresën e musës me çokollatë gianduja.
Lëreni të ngurtësohet në frigorifer.
Përfundojeni me shtresën e musës me çokollatë të bardhë.
Mbajeni në frigorifer deri në shërbim.
Kjo është musë e trefishtë — tri krema të lehta çokollate, njëra mbi tjetrën, që ndryshojnë vetëm nga çokollata, jo nga mekanizmi. Baza është e njëjta për të tria shtresat: një krem anglez (vezë, sheqer, qumësht i nxehtë) i ngrirë me xhelatinë, i përzier me çokollatë të shkrirë, pastaj i lehtësuar me pana të rrahur. E gjitha tjetër është çështje durimi dhe ftohjeje, jo zjarri.
Suksesi varet nga dy gjëra. E para, kremi i vezëve të mos vlojë — nëse vlon, vezët mpiksen si omëletë dhe krem s'ke më, ke supë me copëza. E dyta, çdo shtresë të jetë ftohur sa duhet para se të hedhësh tjetrën sipër, përndryshe shtresat përzihen dhe muset shkrihen njëra në tjetrën në vend që të dallohen kur presësh fetën.
S'ka nevojë për furrë apo zjarr të fortë këtu — gjithçka bëhet në sobë, me zjarr të ulët, dhe pjesa tjetër e punës e bën frigoriferi. Një ëmbëlsirë e rehatshme, që kërkon kohë shtrirë në disa orë, jo mjeshtëri të veçantë.
Nisim me kremin anglez — qumështi, vezët dhe sheqeri. Qumështin e ngrohim vetëm derisa të nxehet mirë, jo të vlojë; e njohim gatishmërinë e tij nga avulli i parë që del, jo nga koha. Të verdhat i rrihni me sheqer derisa të zbardhen dhe të trashen pak — kjo tregon se sheqeri ka filluar të tretet në vezë dhe nuk do t'i "djegë" kur të takojnë nxehtësinë. Kjo është arsyeja pse derdhim qumështin e nxehtë mbi vezë në vazhdimësi, pak nga pak, duke përzier — jo anasjelltas. Nëse e hedh vezën direkt në qumësht që vlon, do të marrësh copa të ngrira veze; mekanizmi i vërtetë është se temperatura e lartë e mpikset proteinën e vezës menjëherë, kurse hedhja gradualisht e ngroh ngadalë dhe e mban të lëngshme.
Kthimi i masës në zjarr pas kësaj bëhet vetëm për ta trashur pak më shumë, në zjarr shumë të ulët, duke përzier pa ndalim me një lugë druri — shenja e gatishmërisë është kur kremi mbulon shpinën e lugës dhe nëse kalon gishtin mbi të, mbetet gjurma pa u mbyllur. Nëse nuk e njeh këtë shenjë mirë, më mirë hiqe nga zjarri pak herët se vonë — krem i rrallë shpëtohet me më shumë xhelatinë, krem i mpiksur jo.
Xhelatina këtu është ajo që i mban format e shtresave pa i lënë të rrjedhin njëra në tjetrën. Zbutet në ujë të ftohtë derisa të bëhet elastike, pastaj shtrydhet mirë nga uji i tepërt dhe shpërndahet në krem të nxehtë sa të tretet — jo në krem të ftohtë, sepse atje nuk shpërndahet njëtrajtshëm dhe mbeten copa xhelatine që ndihen në gojë.
Ndarja në tre pjesë dhe shtimi i çokollatës është hapi ku secila musë merr identitetin e vet. Çokollata e zezë ka më pak sheqer e yndyrë, prandaj musja e saj del më e fortë dhe mbahet mirë si bazë; çokollata gianduja (çokollatë me lajthi) sjell një shtresë të mesme, më të butë; e bardha, që në fakt është kakao-gjalp e sheqer pa kakao të ngurtë, del shtresa më e lehtë dhe më e ëmbël, prandaj vjen e fundit sipër. Nëse nuk gjen gianduja, zëvendësimi mbahet te kriteri: diçka më e ëmbël e më pak e fortë se çokollata e zezë, por jo aq neutrale sa e bardha — çokollatë qumështi e mirë e bën punën.
Pana e rrahur shtohet në fund, kur krem-çokollata është ftohur paksa por ende e lëngshme — nëse e shtoni ndërsa është shumë e nxehtë, pana shkrihet dhe humb ajrin e vet, musja del e rëndë në vend që të jetë e lehtë. Përzierja bëhet butë, me lëvizje nga poshtë lart, pikërisht për të mos e shtypur atë ajër që e bën musën musë e jo krem të dendur.
Pjesa e frigoriferit mes shtresave nuk ka nevojë për orë të sakta — ajo varet nga sa i ftohtë është frigoriferi juaj dhe sa e trashë ka qenë muse. Shenja e vërtetë: shtresa e parë duhet të jetë aq e fortë sa shtresa e dytë të mos fundoset në të kur e derdhni sipër. Nëse ngutesh dhe hedh shtresën tjetër kur ajo poshtë ende lëviz si pelte e butë, do të marrësh njolla në vend të vijave të pastra. Kjo ëmbëlsirë nuk ka nevojë për furrë apo zjarr të fortë — në një kuzhinë shtëpiake bëhet plotësisht me sobë të zakonshme dhe frigorifer; pjesa më e madhe e kohës shkon në pritje, jo në punë.
·