Witte kool

Kool, daar moet je respect voor hebben. Kijk niet naar de grootte, kijk naar het gewicht in je hand. Een goede kool voelt zwaar aan voor zijn formaat; dat betekent dat de bladeren strak op elkaar zitten en niet vol lucht. Klop er even op: klinkt het dof en vol, dan zit de kool dicht en stevig in elkaar; klinkt het hol, dan is hij los gegroeid, ongeacht hoe vers hij is. Kijk liever naar de buitenste bladeren: die mogen niet slap hangen; ze moeten kraken als je ze breekt. Voelt de kool zacht en vochtig aan, dan ligt hij al te lang.

Sommige mensen zeggen: kool is kool, hoe je hem ook snijdt, het resultaat blijft hetzelfde. Nee! Snijd je de kool in grove stukken, dan blijft hij lang stevig en houdt hij bite, zelfs na lang koken. Snijd je hem in dunne repen, dan is hij zo gaar, en juist die snelheid maakt dat hij zijn frisse knapperigheid bewaart, als je hem niet te lang op het vuur laat staan. Dat is precies de fout die mensen maken met soep of stoofpot: ze snijden de kool fijn en laten hem dan alsnog een uur pruttelen, en dan klagen ze dat hij papperig wordt. Denk aan de snijmaat voordat je het mes pakt, dan blijft je gerecht in balans, met bite en met smaak.