Կարտոֆիլով գատո

Կարտոֆիլն այստեղ հիմքն է, ոչ միայն լցոնանյութ։ Վերցրեք ամուր, օսլայով հարուստ տեսակ, որը եփելիս քայքայվում է, բայց կեղևը պահպանում։ Եթե կարտոֆիլը երիտասարդ է ու ջրալի, հանեք հինգ-տասը րոպե ավելի եփման ժամանակից ու ավելի երկար թողեք սառչել մաքրելուց առաջ, որ ավելորդ խոնավությունը գոլորշիանա։

Մոցարելլան տալիս է առաձգականություն և մեղմ կաթնային համ, իսկ ապխտած սուլուգունին՝ ծխի հետքն ու թեթև աղիություն, որը հենց կարտոֆիլի անհամությունը կոտրում է։ Եթե սուլուգունի չկա, վերցրեք ցանկացած այլ ապխտած կիսակոշտ պանիր, գլխավորը՝ որ այն հալվի ջեռոցում, ոչ թե պարզապես փափկի։

Ձուն կապող տարր է, ոչ հուռութային ձևավորում. առանց դրա պյուրեն և պանիրները չեն միանում, ու կտրելիս զանգվածը քանդվում է ափսեի վրա։ Երկու ձուն մեկ կիլոգրամ կարտոֆիլի հաշվարկով ճիշտ համամասնություն է չորս հոգու համար, ավելացնելու կարիք չկա, նույնիսկ եթե զանգվածը թվում է չափից ավելի թանձր. դա հենց այն խտությունն է, որը ջեռոցում կպահի ձևը։

Պարմեզանը վերևից ավելացվում է ոչ թե որպես համ, այլ որպես ընդերք. 180 աստիճանում այն հալվում է, հետո չորանում ու ծածկում մակերեսը բարակ, փխրուն կեղևով։ Այդ կեղևը ջերմաստիճանի ցուցանիշն է՝ եթե դեռ նույն գույնն ունի, ինչ դրածին պահին, ուրեմն վաղ է հանել, եթե ոսկեգույնից անցել է մուգ ոսկեգույնի, ուրեմն ժամանակն է։

Հացի փշրանքը ներքևից ու կողքերից թույլ չի տալիս կպչել ձևին, ու միևնույն ժամանակ ստեղծում է նույն տիպի կեղև ներքևից, ինչը թույլ է տալիս գատոն հանելիս պահի իր ուղղանկյուն ձևը։ Ձիթապտղի ձեթը սոսնձող շերտ է դրա տակ, առանց այն ոչ մի փշրանք չի կպչի մետաղին։

Տնային ջեռոցը հաշվի առեք. եթե ձերը տաքացնում է անհավասար, գատոն 25-րդ րոպեից սկսեք նայել, ոչ թե սպասեք մինչև 30-ը ավարտվի. պարմեզանի գույնը ձեզ կասի ավելին, քան ժամացույցը։