Groszek zielony

Groszek zielony to nasiona, zamknięte w strąku jak w sejfie. Dopóki strąk rośnie, cukier w ziarnie zamienia się w skrobię powoli, krok po kroku. Zerwiesz wcześnie — cukru więcej, ziarno słodkie, soczyste, aż chrupie pod zębem. Przegapisz moment — skrobi więcej, groszek mączysty, ciężki w ustach. Zgnieć jedno ziarenko palcami albo spróbuj na surowo — od razu poczujesz, czy to ten słodki, soczysty groszek, czy już twardy i mdły. Wybieraj po kolorze: żywa, nasycona zieleń, bez żółtych czy szarych plam. Strąk ma być jędrny, nie miękki i nie pomarszczony. Powąchaj — świeży pachnie trawą i wodą, nie stęchlizną.

Niektórzy mówią: im większe ziarna, tym groszek lepszy, bardziej dojrzały, bardziej wartościowy. Nieprawda! Wielkość ziarna zależy też od odmiany, nie tylko od wieku. Taka pomyłka prowadzi prosto do kuchennego błędu — gotujesz "dorodny" groszek długo, licząc na miękkość, choć powinieneś patrzeć na kolor i strukturę, a nie na rozmiar. Pilnuj go podczas gotowania: gdy barwa pozostaje żywa, a ziarno wciąż jędrne pod widelcem, zdejmuj z ognia. Dłużej nie znaczy lepiej — najwyżej znaczy szaro i papkowato.