Φωτογραφία AIΛεπτά Τραγανά Ζυμαράκια με Ρικότα
Λεπτές, τραγανές τηγανητές λωρίδες ζύμης με ρικότα, αρωματισμένες με ξύσμα εσπεριδοειδούς και σερβιρισμένες με άφθονη ζάχαρη άχνη.
Οι ετικέτες προκύπτουν αυτόματα από τα υλικά και ενδέχεται να είναι λανθασμένες. Ελέγξτε τη συσκευασία αν αυτό είναι σημαντικό για εσάς.
Υλικά
- 450 γρ. Αλεύρι
- 400 γρ. Ρικότα
- 100 γρ. Ζάχαρη
- 1 τεμ. Ξύσμα λεμονιού ή πορτοκαλιού
- 1 κ.γ. Μπέικιν πάουντερ
- Ζάχαρη άχνη για το σερβίρισμα, κατά βούληση
- Ηλιέλαιο για το τηγάνισμα, κατά βούληση
Βήματα
Σε ένα μπολ βάλτε το αλεύρι, προσθέστε το μπέικιν πάουντερ, τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού ή πορτοκαλιού και ανακατέψτε με μια ξύλινη κουτάλα.
5 λεπτάΠροσθέστε τη ρικότα και ζυμώστε με τα χέρια μέχρι η ζύμη να γίνει ελαστική και ομοιογενής.
10 λεπτάΤυλίξτε τη ζύμη σε μεμβράνη και αφήστε την να ξεκουραστεί.
30 λεπτάΑπλώστε τη ζύμη σε ελαφρά αλευρωμένη επιφάνεια και ανοίξτε την με τον πλάστη σε πολύ λεπτό φύλλο.
10 λεπτάΚόψτε το φύλλο σε ορθογώνια με μαχαίρι ή αυλακωτό τροχό ραβιόλι. Κάντε μια χαρακιά στο κέντρο.
10 λεπτάΒάλτε στο τηγάνι αρκετό ηλιέλαιο και ζεστάνετέ το στους 170 βαθμούς.
5 λεπτάΤηγανίστε τα ζυμαράκια ανά 2-3 κομμάτια, μέχρι να ροδίσουν.
10 λεπτάΒγάλτε τα έτοιμα ζυμαράκια με λαβίδα σε πιάτο με απορροφητικό χαρτί κουζίνας.
1 λεπτάΠριν το σερβίρισμα, πασπαλίστε άφθονη ζάχαρη άχνη.
1 λεπτάΑν προτιμάτε ψητή εκδοχή, απλώστε σε ταψί με λαδόκολλα και ψήστε στους 180 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά.
20 λεπτά
Τι άλλαξε
Αντικαταστήσαμε το λάδι τηγανίσματος Ηλιέλαιο με πιο συνηθισμένο στην τοπική κουζίνα.
Αυτά είναι λεπτά τηγανητά ζυμαράκια, κάτι ανάμεσα σε μπισκότο και τσιπς, που φουσκώνουν ελάχιστα και τραβάνε τη γλύκα τους περισσότερο από τη ζάχαρη άχνη στο τέλος παρά από τη ζύμη. Η επιτυχία τους κρίνεται σε δύο σημεία: πόσο λεπτό ανοίγεις το φύλλο και πόσο καυτό είναι το λάδι όταν μπαίνουν μέσα.
Το πρώτο είναι το πιο εύκολο να το χαλάσεις. Αν η ζύμη μείνει χοντρή, δεν τηγανίζεται — βράζει από μέσα και παραμένει λαστιχωτή στο κέντρο ενώ απ' έξω καίγεται. Θέλεις να βλέπεις το τραπέζι από κάτω σαν σκιά, όχι να το μαντεύεις.
Το δεύτερο είναι το λάδι. Στους 170 βαθμούς δεν έχεις θερμόμετρο στο χέρι συνήθως, αλλά έχεις μια μικρή μπαλίτσα ζύμης: τη ρίχνεις, και αν ανεβαίνει αμέσως με φυσαλίδες γύρω της χωρίς να σκουρύνει τρομακτικά γρήγορα, είσαι μέσα. Αν κάθεται στον πάτο και δεν αντιδρά, περιμένεις ακόμα.
Το αλεύρι εδώ δεν χρειάζεται δύναμη γλουτένης σαν για ψωμί — δεν ζυμώνεις για να φουσκώσει, ζυμώνεις για να κρατήσει σχήμα όσο ανοίγεις λεπτό φύλλο χωρίς να σκίζεται. Αν έχεις μόνο αλεύρι για όλες τις χρήσεις, δουλεύει μια χαρά· το σκληρό αλεύρι θα σου δώσει λίγο πιο τραγανό αποτέλεσμα αλλά δυσκολεύει το άνοιγμα.
Η ρικότα είναι το υγρό στοιχείο και δίνει εκείνη την ελαφρά, όχι λιπαρή, υφή στο εσωτερικό. Κάποιοι λένε ότι μπορείς να βάλεις γιαούρτι στη θέση της. Όχι, γιατί το γιαούρτι έχει οξύτητα που αλλάζει τη δουλειά του μπέικιν πάουντερ και σου δίνει πιο βαριά, πιο "ψωμάτη" ζύμη αντί για το ελαφρό αποτέλεσμα που θέλεις. Αν δεν βρίσκεις ρικότα, ψάξε κάτι με την ίδια λογική — τυρί κρέμα χωρίς έντονη γεύση, στραγγισμένο καλά ώστε να μη φέρνει παραπάνω νερό στη ζύμη.
Το ξύσμα λεμονιού ή πορτοκαλιού δεν είναι διακόσμηση, είναι το μόνο σημείο όπου η γεύση βγαίνει πέρα από τη γλύκα της ζάχαρης άχνη. Πλένεις καλά τη φλούδα πριν ξύσεις, γιατί ξύνεις μόνο το χρωματιστό στρώμα — το λευκό από κάτω πικρίζει.
Το ξεκούρασμα της ζύμης στη μεμβράνη δεν είναι τυπικό βήμα που μπορείς να προσπεράσεις. Η γλουτένη που δουλεύτηκε όσο ζύμωνες χρειάζεται να χαλαρώσει, αλλιώς η ζύμη τραβιέται πίσω σαν λάστιχο κάθε φορά που προσπαθείς να την ανοίξεις λεπτή. Εδώ η υπομονή είναι υλικό όσο και το αλεύρι — χωρίς αυτήν τη μισή ώρα, παλεύεις με τη ζύμη αντί να τη δουλεύεις.
Στο τηγάνισμα, η λαβίδα και όχι το ξύλινο κουτάλι είναι σημαντική λεπτομέρεια — θέλεις να γυρίζεις τα κομμάτια χωρίς να τα σπρώχνεις ή να τα τσαλακώνεις, γιατί είναι λεπτά και σπάνε εύκολα ζεστά. Λίγα κομμάτια τη φορά, όχι επειδή δεν χωράνε, αλλά επειδή πολλά μαζί ρίχνουν τη θερμοκρασία του λαδιού και τότε απορροφούν λάδι αντί να τραβαριστούν τραγανά.
Στην ελληνική κουζίνα, το ηλιέλαιο στο τηγάνισμα δεν χρειάζεται αλλαγή — το ελαιόλαδο εδώ θα έδινε πολύ έντονη γεύση σε κάτι που θέλει να μείνει ουδέτερο κάτω από τη ζάχαρη άχνη, οπότε μείνε στο ηλιέλαιο όπως λέει η συνταγή. Σαν σνακ ή μικρό γλυκό στο τραπέζι της παρέας, πιάνουν άνετα έξι άτομα — μικρά κομμάτια, πολλά, για να περάσουν από χέρι σε χέρι.