AI-fotoPizza Margherita
Klassieke Italiaanse pizza met een zelfgemaakte bodem, tomatensaus, fior di latte en verse basilicum.
Labels worden automatisch bepaald op basis van de ingrediënten en kunnen onjuist zijn. Controleer de verpakking als dit voor jou belangrijk is.
Ingrediënten
Stappen
Doe de bloem en de manitobabloem in een kom, los de gist op in het water en voeg dit toe aan de bloem, kneed het deeg krachtig met de handen.
Voeg de olijfolie en het zout toe en blijf kneden tot het deeg glad en egaal is.
Leg het deeg in een kom, bedek met plasticfolie en laat rijzen.
120 minLeg het deeg op een met bloem bestoven werkvlak, verdeel het in twee gelijke delen, maak er bollen van, leg ze op een plateau en bedek met folie.
Laat het deeg verder rijzen.
30 minLeg het deeg op een met bloem bestoven werkvlak en vorm de pizzabodems door het deeg vooral met de handen uit te rekken.
Leg de deegschijven in twee met olie ingevette bakvormen, verdeel een laag tomatensaus met olijfolie en oregano erover.
Bak in de voorverwarmde oven op 250 graden.
7 minHaal de pizza's uit de oven en voeg de in kleine stukjes gesneden fior di latte toe.
Zet terug in de oven.
7 minVoeg enkele blaadjes verse basilicum toe en serveer warm.
Een pizza margherita valt of staat met het deeg, niet met de kaas. Alles hier draait om één mechanisme: gist heeft tijd nodig om bloem in iets luchtigs te veranderen, en jij kunt die tijd niet inkorten, alleen afwachten. Vandaar die twee rijstijden na elkaar — eerst de hele bol, dan de twee bollen apart. Dat is geen overdreven precisie, dat is gewoon hoe een gasbel groeit: langzaam, en met rust.
Het mengsel van gewone bloem en manitobabloem is geen chique gril. Manitobabloem heeft meer eiwit, dus meer gluten, dus een deeg dat kan uitrekken zonder te scheuren wanneer je het straks met je handen openvouwt. Zonder die sterkere bloem trekt het deeg terug of scheurt het, en krijg je een bodem met gaten en dunne, droge randjes. Met de juiste verhouding verdraagt het deeg de rek.
Of het deeg klaar is om te vormen zie je aan het volume: verdubbeld, luchtig, een beetje bol aan de bovenkant — niet aan een klok. De oven op 250 graden is de bovengrens van een huishoudelijk fornuis; een pizzeria-oven haalt het dubbele en bakt in twee minuten een krokante korst, jouw oven niet. Daarom gaat de kaas er pas na de eerste baksessie bij: anders is de bodem nog slap terwijl de kaas al verbrandt.
Sommigen zeggen dat je de oven zo heet mogelijk moet zetten en de pizza er snel weer uit moet halen, zoals in een pizzeria. Nee, want een huishoudoven heeft geen steenoven-hitte van onderaf; bij te korte tijd blijft het midden rauw deeg onder een gare korst. Veertien minuten in twee etappes is hier geen compromis maar de enige manier om de bodem wél gaar te krijgen zonder de kaas te verschroeien.
De bloem: neem voor het grootste deel een gewone tarwebloem, en voor het andere deel een bloem met hoog eiwitgehalte — dat is wat "manitoba" hier betekent, niet een merk maar een eigenschap. Heb je die niet, dan kun je volstaan met alleen gewone bloem, mits je het deeg wat korter laat rijzen zodat het niet te slap wordt; het zal minder elastisch aanvoelen bij het uitrekken, maar eetbaar blijft het zeker.
De fior di latte is een verse, waterige mozzarella, bedoeld om in de oven te smelten zonder meteen taai te worden. Je criterium bij vervanging: zoek een verse kaas met hoog vochtgehalte en milde smaak, geen belegen kaas die bij hitte vooral olie uitzweet. Een gewone verse mozzarella uit de supermarkt voldoet, al moet je die wat beter uitlekken — anders maakt het vocht de bodem papperig, en dat is de echte oorzaak van een natte pizza, niet de saus.
De tomatenpassata is gezeefde tomaat, verder niets: geen gekookte saus, geen kruiden erin voorgekookt. Dat is economie uit de Napolitaanse keuken — tomaat was goedkoop, bewerking kostte tijd die men niet had. Olijfolie, zout en oregano erbovenop zijn genoeg; kook je de saus eerst in, dan verdampt het vocht dat je juist nodig hebt om de korst gelijkmatig te bevochtigen.
Geduld is hier het enige echte ingrediënt dat niet in de lijst staat. Een deeg dat je haast maakt, blijft dicht en zwaar, hoeveel gist je er ook in gooit — gist werkt niet sneller onder druk. Reken die honderdvijftig minuten dus niet als wachttijd, maar als het enige dat het werk doet.
In een Nederlands huishouden met aardappelen bij het avondeten is deze pizza typisch eten voor een avond waarop je tijd hebt, niet voor tussen de soep en het hoofdgerecht. Twee bodems voor twee personen is precies de maat van een gewone bakplaat; meer deeg per keer vraagt om een tweede bakbeurt, want de meeste ovens thuis hebben maar één bruikbaar rooster op hittehoogte.
·