Φωτογραφία AIΜηλόπιτα χωρίς γλουτένη
Απλή μηλόπιτα χωρίς γλουτένη, με ελαφρύ μείγμα και φρέσκα μήλα από πάνω.
Οι ετικέτες προκύπτουν αυτόματα από τα υλικά και ενδέχεται να είναι λανθασμένες. Ελέγξτε τη συσκευασία αν αυτό είναι σημαντικό για εσάς.
Υλικά
- 3 τεμ. Μήλο
- 120 γρ. Αυγά
- 130 γρ. Ζάχαρη
- 1 κ.γ. Εκχύλισμα βανίλιας
- 1 τεμ. Ξύσμα λεμονιού
- 50 ml Φυτικό λάδι
- 50 γρ. Κρέμα γάλακτος
- 70 γρ. Γάλα
- 150 γρ. Αλεύρι ρυζιού
- 50 γρ. Κορν φλάουρ
- 16 γρ. Μπέικιν πάουντερ
- Ζάχαρη άχνη κατά βούληση
- Κανέλα κατά βούληση
Βήματα
Σπάστε τα αυγά σε ένα μπολ και χτυπήστε τα με το μίξερ μαζί με τη ζάχαρη, το εκχύλισμα βανίλιας και το ξύσμα λεμονιού για λίγα λεπτά.
Προσθέστε σιγά σιγά το φυτικό λάδι σε λεπτή ροή, συνεχίζοντας το χτύπημα.
Κοσκινίστε το αλεύρι ρυζιού, το κορν φλάουρ και το μπέικιν πάουντερ και προσθέστε τα σταδιακά στο μείγμα αυγών.
Προσθέστε εναλλάξ την κρέμα γάλακτος και το γάλα μέχρι να γίνει το μείγμα ομαλό.
Αδειάστε το μείγμα σε λαδωμένη φόρμα και ισιώστε την επιφάνεια.
Κόψτε τα μήλα σε φέτες και τοποθετήστε τις σε σχήμα βεντάλιας πάνω στο μείγμα.
Διακοσμήστε με ζάχαρη άχνη και κανέλα.
Ψήστε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C.
40 λεπτάΒγάλτε από τον φούρνο και αφήστε να κρυώσει.
Αυτή είναι μια μηλόπιτα-κέικ, όχι η κλασική φλάουτα με φύλλο. Το μυστικό της δεν είναι στα μήλα, είναι στο αλεύρι: εδώ δεν έχουμε σιτάρι με γλουτένη που δένει το μείγμα σαν δίχτυ, έχουμε άλευρο ρυζιού και κορν φλάουρ, δύο υλικά που δεν κρατιούνται μόνα τους. Γι' αυτό η επιτυχία κρίνεται στο πόσο καλά θα δουλέψεις τα αυγά και το μπέικιν πάουντερ, που εδώ κάνουν τη δουλειά που αλλού κάνει το γλουτένη.
Το δεύτερο σημείο που κρίνει το αποτέλεσμα είναι η υγρασία του μείγματος. Χωρίς γλουτένη το κέικ σου είναι πιο ευάλωτο στο να βγει λαστιχωτό ή να μείνει λιωμένο στο κέντρο, ειδικά κάτω από τα μήλα που αφήνουν νερά όσο ψήνονται. Άρα το «πότε είναι έτοιμο» δεν το λες με το χρόνο, το λες με το βλέμμα: η επιφάνεια θα γίνει χρυσή-καφέ, οι άκρες θα τραβηχτούν ελαφρά από τη φόρμα, και αν βάλεις ένα μαχαίρι στο κέντρο θα βγει καθαρό, όχι βρεγμένο. Τα 40 λεπτά είναι το κάτω όριο, όχι ο κανόνας.
Κάποιοι λένε ότι χωρίς γλουτένη τα γλυκά βγαίνουν πάντα πιο στεγνά. Όχι, γιατί το στέγνωμα δεν το φέρνει η απουσία γλουτένης, το φέρνει το παραψήσιμο — χωρίς το δίχτυ του γλουτένη το κέικ χάνει την υγρασία του πιο εύκολα αν ξεχαστεί στο φούρνο, άρα εδώ η προσοχή στο βλέμμα μετράει διπλά.
Ξεκινάμε από τα αυγά με τη ζάχαρη: το χτύπημα εδώ δεν είναι τυπικό βήμα, είναι αυτό που φουσκώνει το μείγμα με αέρα πριν καν μπουν τα στερεά, γιατί δεν θα έχουμε γλουτένη να το κάνει μετά. Αν τα αυγά σου είναι κρύα από το ψυγείο, άφησέ τα λίγο σε θερμοκρασία δωματίου πριν τα χτυπήσεις — χτυπιούνται πιο εύκολα και κρατούν περισσότερο αέρα, αυτό προλαβαίνει ένα κέικ πλακωμένο.
Το φυτικό λάδι μπαίνει σε λεπτή ροή για να μην «σπάσει» το μείγμα, να μη ξεχωρίσει σε στρώσεις λάδι και υγρό. Στην ελληνική κουζίνα το ελαιόλαδο είναι η πρώτη σκέψη για όλα, αλλά εδώ προσοχή: το ελαιόλαδο έχει δική του γεύση και μπορεί να «μιλήσει» πιο δυνατά από το μήλο και τη βανίλια. Αν θέλεις να το δοκιμάσεις, πάρε ένα ελαφρύ, όχι το πικάντικο extra virgin με το έντονο άρωμα — αλλιώς το ζαχαροπλαστικό αποτέλεσμα θα θυμίζει σαλάτα.
Το αλεύρι ρυζιού δίνει δομή χωρίς γλουτένη, και το κορν φλάουρ βοηθά να μη βγει το κέικ κολλώδες, κρατάει το ψίχα ελαφρύ. Το κοσκίνισμα δεν είναι διακόσμηση της διαδικασίας, σπάει τους σβόλους ώστε το μπέικιν πάουντερ να απλωθεί παντού ομοιόμορφα — αν μείνει μαζεμένο σε ένα σημείο, θα δεις το κέικ να φουσκώνει άνισα, ανώμαλα, με «λοφάκια».
Η κρέμα γάλακτος και το γάλα μπαίνουν εναλλάξ με το αλεύρι γιατί έτσι το μείγμα δεν «τρομάζει» — αν βάλεις όλα τα υγρά μαζί στο τέλος, κινδυνεύεις να ξεχωρίσει. Αν δεν έχεις κρέμα γάλακτος, το κριτήριο είναι κάτι παχύρευστο και ξινούτσικο που δίνει βάρος και υγρασία χωρίς να αραιώνει πολύ: γιαούρτι στραγγιστό είναι καλή λύση.
Τα μήλα σε φέτες πάνω στο μείγμα δεν είναι απλώς διακόσμηση, είναι το σημάδι σου για το ψήσιμο: όταν οι φέτες λυγίζουν μαλακές κάτω από το δάχτυλο και δεν είναι πια σκληρές, και η επιφάνεια του κέικ έχει πάρει χρυσαφί-καφέ χρώμα, τότε είσαι κοντά. Τα 180°C είναι η θερμοκρασία όπου το κέικ ψήνεται αρκετά αργά για να φουσκώσει ομοιόμορφα χωρίς να καεί έξω πριν ψηθεί μέσα — σε έναν οικιακό φούρνο διαμερίσματος που συχνά έχει «καυτά σημεία», καλό είναι να γυρίσεις τη φόρμα στα μισά του ψησίματος αν δεις ότι μία πλευρά σκουραίνει πιο γρήγορα.
Μετά το φούρνο, η υπομονή είναι κομμάτι της συνταγής, όχι περιθώριο χρόνου: το κέικ χωρίς γλουτένη χρειάζεται να κρυώσει καλά για να «κλείσει» η δομή του, αλλιώς κόβεται λιωμένο στη μέση, παρόλο που ήταν ψημένο. Η ζάχαρη άχνη και η κανέλα μπαίνουν στο τέλος, στο κρύο κέικ, γιατί στη ζέστη η άχνη λιώνει και χάνεται.
·