Φωτογραφία AIΠίτα-ηλιαχτίδα με κολοκυθάκι και μπέικον
Μια εντυπωσιακή πίτα σε σχήμα ήλιου, με γέμιση κολοκυθάκι, ρικότα και μπέικον.
Οι ετικέτες προκύπτουν αυτόματα από τα υλικά και ενδέχεται να είναι λανθασμένες. Ελέγξτε τη συσκευασία αν αυτό είναι σημαντικό για εσάς.
Υλικά
- 2 τεμ. Φύλλο σφολιάτας
- 3 τεμ. Κολοκυθάκια
- 250 γρ. Ρικότα
- 2 τεμ. Αυγά
- 100 γρ. Μπέικον
- 100 γρ. Προβολόνε
- Αλάτι όσο χρειάζεται
- Μαύρο πιπέρι όσο χρειάζεται
- Μοσχοκάρυδο όσο χρειάζεται
- Παπαρουνόσπορος για πασπάλισμα
Βήματα
Πλένουμε τα κολοκυθάκια, κόβουμε τις άκρες και τα τρίβουμε στον τρίφτη.
Προσθέτουμε στα κολοκυθάκια τη ρικότα και το μπέικον, ανακατεύουμε καλά.
Χτυπάμε ένα αυγό, προσθέτουμε αλάτι, μαύρο πιπέρι και μοσχοκάρυδο όσο χρειάζεται, ανακατεύουμε ξανά.
Κόβουμε το προβολόνε σε μικρούς κύβους και το προσθέτουμε στη γέμιση.
Απλώνουμε ένα φύλλο σφολιάτας σε ταψί και με τη βοήθεια ενός μπολ διαμέτρου περίπου 12 εκ. σημαδεύουμε έναν κύκλο στο κέντρο.
Κατανέμουμε τη γέμιση από κολοκυθάκια και ρικότα στο κέντρο και τριγύρω, αφήνοντας 1–2 εκ. από το κέντρο και 1–2 εκ. από την εξωτερική άκρη.
Σκεπάζουμε με το δεύτερο φύλλο ζύμης και πιέζουμε καλά, ώστε να οριστεί το κεντρικό κομμάτι με τη γέμιση και να σφραγίσει η εξωτερική άκρη.
Με ένα μαχαίρι κόβουμε 16 κομμάτια χωρίς να τα αποσπάσουμε από το κέντρο του «ήλιου»: πρώτα κόβουμε τη ζύμη σε 4 μέρη, και μετά το καθένα σε άλλα 4.
Στρίβουμε κάθε κομμάτι κατά 45° προς τα πάνω, ώστε να φαίνεται η γέμιση.
Χτυπάμε το δεύτερο αυγό και αλείφουμε όλη την επιφάνεια της ζύμης, και στο κέντρο ρίχνουμε τον παπαρουνόσπορο.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς με αέρα για περίπου 20–25 λεπτά, μέχρι να ροδίσει.
23 λεπτά
Αυτό δεν είναι πίτα με την κλασική έννοια, είναι ένα κόλπο γεωμετρίας με σφολιάτα. Φτιάχνεις μια τσέπη γέμισης στο κέντρο δύο φύλλων, κόβεις ακτίνες σαν ήλιο και τις στρίβεις — έτσι βγαίνει το σχήμα, όχι με κάποια ειδική τεχνική πλέξης. Η επιτυχία εδώ κρίνεται πριν καν ανοίξεις τον φούρνο: στο πόσο νερό έχει αφήσει το κολοκυθάκι στο μπολ σου.
Το κολοκυθάκι είναι 90% νερό. Αν το τρίψεις και το πετάξεις κατευθείαν στη ρικότα, αυτό το νερό θα βγει μέσα στο ψήσιμο και θα σου μουσκέψει τη σφολιάτα από κάτω — θα έχεις ωραίο ήλιο από πάνω και λαπά από κάτω. Αυτό είναι το πραγματικό ρίσκο της συνταγής, όχι το σχήμα.
Το δεύτερο σημείο που κρίνει το αποτέλεσμα είναι το στρίψιμο των κομματιών. Δεν είναι διακοσμητικό, είναι αυτό που αφήνει τη γέμιση ανοιχτή στη ζέστη του φούρνου ώστε να στεγνώσει και να ροδίσει, αντί να μείνει κλεισμένη ανάμεσα σε δύο φύλλα ζύμης σαν σε φάκελο.
Ξεκίνα από το κολοκυθάκι, γιατί αυτό κρίνει το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Μόλις το τρίψεις, άλμισέ το ελαφρά και άφησέ το λίγα λεπτά σε ένα σουρωτήρι ή σε ένα καθαρό πανί, μετά στύψε το με τα χέρια. Αυτό δεν είναι βήμα παραπάνω, είναι το βήμα που λείπει από τη λίστα και χωρίς αυτό η γέμιση θα κάνει νερά στο ταψί. Κάποιοι λένε ότι η ρικότα «δένει» το υγρό. Όχι, γιατί η ρικότα η ίδια είναι μαλακό τυρί με δική της υγρασία· δεν απορροφά, απλώς αραιώνει μαζί με το κολοκυθάκι και καταλήγεις με λιωμένη γέμιση.
Η ρικότα εδώ είναι το σώμα της γέμισης, αυτό που την κάνει κρεμώδη και όχι απλά τριμμένο λαχανικό με τυρί. Αν δεν έχεις ρικότα, το κριτήριο είναι: θέλεις ένα τυρί φρέσκο, χαμηλό σε αλάτι, με υφή που να γίνεται πάστα και όχι κομμάτια. Μια ανθότυρο στραγγιστή ή μια τυρόπηξη δουλεύει το ίδιο καλά.
Το προβολόνε κομμένο σε κύβους είναι εκεί για να δώσει τις τσιμπημένες γωνίες λιωμένου τυριού μέσα στην πίτα, κάτι που η ρικότα από μόνη της δεν κάνει γιατί λιώνει ομοιόμορφα. Το κριτήριο αν θες αντικατάσταση είναι ένα ημίσκληρο τυρί που λιώνει χωρίς να λαδιάζει· μια κασέρι ή μια γραβιέρα κάνουν την ίδια δουλειά.
Το μπέικον δίνει αλάτι και καπνιστή γεύση στη γέμιση που διαφορετικά θα ήταν αρκετά ουδέτερη. Εδώ, στην Ελλάδα, θα το έβρισκες εύκολα ήδη έτοιμο, αλλά αν θες να το σοτάρεις λίγο πριν το προσθέσεις, βγάλε πρώτα το λίπος του σε ένα τηγάνι σε φωτιά που κάνει το λίπος να τσιτσιρίζει απαλά, όχι να καπνίζει — έτσι δεν θα στάξει επιπλέον υγρό στη γέμιση, το ίδιο πρόβλημα με το κολοκυθάκι από διαφορετική πηγή.
Το αυγό μέσα στη γέμιση δεν είναι για γεύση, είναι ο συνδετικός κρίκος· χωρίς αυτό η γέμιση θα κοπεί σε κομμάτια μόλις τη μοιράσεις στο σχήμα του ήλιου. Το μοσχοκάρυδο εδώ είναι μικρή δόση, όσο για να στρογγυλέψει τη γεύση της ρικότας, όχι να κυριαρχήσει· βάλε μια ιδέα στην άκρη του μαχαιριού, όχι κουταλάκι.
Όταν κόβεις τα 16 κομμάτια, το μαχαίρι πρέπει να φτάνει κοντά στο κέντρο αλλά να μη το αγγίζει καθόλου — αν κόψεις μέχρι τη μέση, η πίτα θα λυθεί σε κομμάτια στο ψήσιμο αντί να μείνει ενωμένη σαν ηλιαχτίδες. Το 180°C με αέρα είναι η θερμοκρασία που ψήνει ομοιόμορφα και τις δύο επιφάνειες της σφολιάτας ταυτόχρονα χωρίς να καεί το πάνω μέρος πριν ροδίσει το κάτω· το σημάδι που ψάχνεις δεν είναι το λεπτό, είναι το χρυσαφί-καφέ χρώμα σε όλη την επιφάνεια, ακόμα και στις πτυχές όπου κρύβεται η γέμιση. Τα 20-25 λεπτά είναι το κάτω όριο, όχι ο κανόνας — κάθε φούρνος κρατάει τη ζέστη διαφορετικά.
Σαν συμπλήρωμα στο τραπέζι, μια μικρή σαλάτα με λάδι και λεμόνι δίνει την οξύτητα που λείπει από μια γέμιση τόσο κρεμώδη όσο αυτή.